Podmiot odbierający odpady komunalne ponosi odpowiedzialność administracyjną za nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu, a ocena tej odpowiedzialności opiera się na składanych przez podmiot sprawozdaniach. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny, co wyklucza subiektywizację, nawet przy istnieniu przyczyn niezależnych od podmiotu prowadzącego działalność.

Uchwała o ustaleniu diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego wymagający publikacji, a jej brak skutkuje nieważnością, co jest zgodne z art. 42 u.s.g. oraz art. 13 pkt 2 u.o.a.n. WSA i NSA potwierdziły, że ma ona charakter generalny i abstrakcyjny, nie jest aktem wewnętrznym.

Uchwała rady gminy ustalająca diety dla radnych jest aktem prawa miejscowego. Niedopełnienie obowiązku jej publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym skutkuje nieważnością uchwały w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną stwierdzając, że brak zawieszenia emerytury do 31 grudnia 2023 r. uniemożliwił przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów przejściowych ustawy o świadczeniu wspierającym.

NSA uznał, że stawy rybne mogą być traktowane jako nieruchomości ziemskie i podlegać przejęciu na cele reformy rolnej zgodnie z przepisami dekretu PKWN z 1944 roku, oddalając skargę kasacyjną jako niezasadną.

Kara administracyjna za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu odpadów jest prawidłowa, jeżeli nie udowodniono, że podmiot podjął wszelkie możliwe działania dla spełnienia tego obowiązku. Odpowiedzialność za jego wypełnienie nie może być uchylona bez wykazania braku możliwości jego realizacji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odmowa ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość po czterdziestu latach jest zgodna z prawem, gdy brak jest dowodów na wcześniejsze ustalenie i wypłatę odszkodowania, a organy administracyjne przeprowadziły postępowanie w sposób zgodny z przyjętymi zasadami prawnymi.

Decyzja administracyjna z 1978 r. została prawidłowo doręczona zgodnie z art. 45 k.p.a. Wszczęte po 30 latach postępowanie nadzorcze podlega umorzeniu na mocy art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z 2021 r.

Odpowiedzialność za nieosiągnięcie poziomów recyklingu spoczywa na podmiocie usuwającym odpady, który ponosi administracyjną karę pieniężną za takie naruszenie, bez uwzględnienia okoliczności pandemii jako siły wyższej.

Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na odbierającego odpady komunalne zgodnie z art. 9x ust. 2 u.c.p.g. jest zasadne, gdy poziom recyklingu nie osiąga wymaganego pułapu, a jednorazowe naruszenia nie mogą być podstawą do odstąpienia od jej wymierzenia.

Uchwała rady gminy ustalająca zasady i wysokość diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego wymagający ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym; brak takowej publikacji skutkuje nieważnością uchwały.

Uchwała rady gminy ustalająca wysokość diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego, który wymaga publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Brak takiej publikacji uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały w całości.

Otrzymanie świadczenia pielęgnacyjnego bez udzielenia wystarczającego pouczenia o sytuacjach skutkujących utratą prawa do tego świadczenia nie spełnia przesłanek nienależnego pobrania w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy o zmianie k.p.a., przewidujący umorzenie po 30 latach postępowań o stwierdzenie nieważności decyzji, ma charakter materialnoprawny i jego zastosowanie nie narusza zasady zaufania do państwa prawa.

Sąd stwierdził, że skarga kasacyjna nie wykazała naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oddalenie skargi nastąpiło na podstawie art. 184 p.p.s.a., a decyzja organu administracyjnego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania była prawidłowa.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że przedstawione zarzuty nie wskazywały na kwalifikowane wady procesowe uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego. Prawidłowo przyjęto brak podstaw do podważenia decyzji o odszkodowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przedsiębiorca odbierający odpady komunalne, który nie osiągnął wymaganego poziomu recyklingu, podlega karze pieniężnej. Brak możliwości wpływu na segregację odpadów przez właścicieli nieruchomości nie zwalnia go z odpowiedzialności za realizację obowiązków wynikających z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Odpowiedzialność administracyjna podmiotu odbierającego odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości obejmuje obowiązek osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu, a jego niewykonanie skutkuje obiektywną karą pieniężną z art. 9x u.c.p.g.

Z mocy prawa, nieruchomość stała się własnością gminy z dniem 27 maja 1990 r., a ww. wejście w życie ustawy o komercjalizacji PKP nie miało wpływu na dokonany skutek prawny komunalizacji z roku 1990. Skarga kasacyjna PKP zostaje oddalona.

Uchwała gminna stanowiąca akt prawa miejscowego, wymagająca publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym, która nie została ogłoszona, jest nieważna z mocy prawa.

Nieokreślenie w uchwale Rady Miejskiej podstawowej kwoty do wyliczeń wysokości diet radnych narusza przepisy ustawy o samorządzie gminnym, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności w całości.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zgodnie z art. 124 u.g.n. wymaga przeprowadzenia rokowań, które mogą zakończyć się bez porozumienia. Decyzje administracyjne mogą być podtrzymywane, jeśli przesłanki formalnoprawne zostały należycie spełnione.

Odrębnym lokalem, w rozumieniu ustawy o dodatku węglowym, jest lokal, którego użytkowanie nie wymaga formalnego wydzielenia. Wadliwość wykładni prowadzącej do bezpodstawnego ograniczenia prawa do dodatku uzasadnia uchylenie zaskarżonych decyzji.

Interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może wynikać z roszczenia o przeniesienie prawa własności nieruchomości, nawet jeśli roszczenie to nie było formalnie zgłoszone. Rozstrzygnięcie uchyla wyrok sądu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.