Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że organ administracyjny pozostający w bezczynności w sprawie wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej obowiązany jest podjąć działania w celu jego procesowego rozstrzygnięcia. Bezczynność nie musi wynikać z rażącego naruszenia prawa, aby organ był zobowiązany do działania.

Zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym zasada zaufania do władzy publicznej, uniemożliwiają wsteczne podwyższenie opłat za pobór wody w przypadku utrzymywanej wcześniejszej praktyki organów aprobowanej przez przedsiębiorstwo.

Zmiana wysokości opłat za pobór wód podziemnych na podstawie ustaleń z kontroli doraźnej, z naruszeniem zasady zaufania do organów państwowych, bez należytego uzasadnienia, jest niezgodna z zasadami prawa administracyjnego.

Skarżący nie posiada legitymacji procesowej do wznowienia postępowania, gdyż jego nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia w rozumieniu art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, nie zostało obalone. Włodarze są odpowiedzialni za usunięcie odpadów, co uzasadnia stosowanie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach.

Ochrona danych osobowych nie może być ograniczona w oparciu o równie hipotetyczne roszczenia, które nie zostały formalnie zgłoszone. Ryzyko potencjalnych roszczeń nie stanowi wystarczającej podstawy prawnej dla dalszego przetwarzania danych zgodnie z RODO.

Wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie w części dotyczącej grzywny został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 37a § 1 k.k., który dopuszcza wymierzenie grzywny tylko w przypadku zagrożenia karą wyłącznie pozbawienia wolności.

Decyzja o czasowym odebraniu zwierząt i ptaków była zgodna z prawem, jako że zagrożenie ich życiu i zdrowiu wynikało z warunków bytowych, co uzasadniało interwencję organu administracji zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt.

W rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązany organ musi udzielić wyczerpującej odpowiedzi na wniosek, nie ograniczając się jedynie do odsyłania wnioskodawcy do informacji już zamieszczonych w BIP, bez pełnego zbiorczego udzielenia informacji we wskazanym zakresie.

Obniżenie kary grzywny poniżej ustawowego minimum określonego w art. 37a § 1 k.k. stanowi rażące naruszenie prawa materialnego skutkujące uchyleniem wyroku przez Sąd Najwyższy.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność uchylenia decyzji podwyższających opłaty za pobór wód, wskutek naruszenia zasady zaufania do organów władzy publicznej i nieprzewidywalności prawa, wynikającej ze zmienności interpretacji przepisów prawa wodnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie opłat zmiennych za pobór wód wskazuje na ochronę zaufania przedsiębiorcy do organów administracyjnych. Organy nie mogły retroaktywnie podwyższać opłat na podstawie późniejszych kontroli, ignorując wcześniejsze, zaakceptowane oświadczenia.

Przepis § 13 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Gminy Wieliszew narusza zasady legislacji poprzez powtórzenie norm ustawowych, czyniąc go nieważnym. Inne przepisy uchwały nie przekraczają ustawowej delegacji i pozostają w mocy. Skarga kasacyjna Wojewody została częściowo uwzględniona.

Sąd Rejonowy, wymierzając karę łączną grzywny, musi przestrzegać zasad łączenia kar zgodnie z art. 86 § 1 k.k. oraz wysokości stawki dziennej, zgodnej z oceną sytuacji majątkowej skazanego według art. 33 § 3 k.k.

Zgodnie z art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej, zwolnienie funkcjonariusza z tytułu nieprzerwanej 12-miesięcznej choroby jest uznaniowe i wymaga wyważenia interesu społecznego oraz słusznego interesu funkcjonariusza, aby uniknąć decyzji arbitralnych.

Upływ okresu ważności orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego skutkuje jego wygaśnięciem z obrotu prawnego, uniemożliwiając wszczęcie postępowania o stwierdzenie jego nieważności z uwagi na brak przedmiotu postępowania.

Termin "mleko modyfikowane" nie odpowiada definicjom i zasadom stosowania nazw handlowych dla produktów spożywczych zgodnie z przepisami unijnymi, w związku z czym niedopuszczalne jest użycie nazwy "mleko" dla produktów niezawierających wyłącznie mleka zgodnego z przyjętymi normami.

Prawo do nazwy przedsiębiorstwa jako dobro osobiste wymaga wykazania konkretnej ingerencji w sferę chronioną, podczas gdy wcześniejsze używanie oznaczenia przez inny podmiot wyłącza możliwość przypisania naruszenia dóbr osobistych tego oznaczenia.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dopuścił się rażącej bezczynności w rozpoznaniu wniosku o informację publiczną na skutek nieprawidłowego odbioru korespondencji elektronicznej. Organ ponosi konsekwencje nieodebrania wniosku wysłanego na upubliczniony adres mailowy, co stanowi domniemanie doręczenia.

Zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej ocen działań strony nie stanowi samoistnej podstawy do ingerencji sądu, jeśli pozostają one w bezpośrednim związku z przedmiotem postępowania administracyjnego.

Orzeczenie nakazowe uległo uchyleniu, a postępowanie umorzeniu z powodu wymierzenia kary ponad ustawowy limit i upływu terminu przedawnienia karalności wykroczenia.

W odniesieniu do obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy dla funkcjonariuszy Policji stosuje się współczynnik 1/21 części miesięcznego wynagrodzenia zgodnie z nowelizacją ustawy o Policji, co jest zgodne z wyrokiem TK z dnia 30 października 2018 r. i chroni konstytucyjne prawo do równowartościowego ekwiwalentu.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy przed 6.11.2018 r. ustala się zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów w brzmieniu ukształtowanym wyrokiem TK, wyłączając niekonstytucyjny przelicznik 1/30; stosuje się współczynnik 1/21.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy przed dniem 6 listopada 2018 r. należy ustalać na zasadach obowiązujących przed ogłoszeniem niekonstytucyjności art. 115a ustawy o Policji, przy czym wykładnia art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie obejmuje metod obliczania, lecz zasady ich ustalania.