Decyzja o warunkach zabudowy, nie wymagając zgodności z przepisami budowlanymi na tym etapie, musi spełniać zasadę dobrego sąsiedztwa i być zgodna z przepisami odrębnymi dotyczącymi zagospodarowania terenu. Sąd potwierdził prawidłowość tej oceny wobec inwestycji dotyczącej parkingu.

Zasada kontynuacji funkcji zabudowy, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., pozostawia miejsce na różnorodność pod warunkiem zachowania standardów ładu przestrzennego. Wskaźnik powierzchni zabudowy może być ustalony na poziomie odbiegającym od średniego wskaźnika, jeżeli analiza architektoniczno-urbanistyczna przedstawia przekonujące uzasadnienie.

Obszar kolejowy w planie zagospodarowania przestrzennego definiowany jest jako całość działki ewidencyjnej z infrastrukturą kolejową, niezależnie od zagospodarowania jej części. Literalna wykładnia art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym jest konieczna.

Plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego może być uznany za nieważny w zakresie, w którym narusza zasadę proporcjonalności, dokonując nieuzasadnionej ingerencji w prawo użytkowania wieczystego, istotne dla realizacji kluczowej funkcji publicznej, jaką jest działalność opieki zdrowotnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie wykazano, by Skarżąca świadomo udziału w oszustwie podatkowym. Uchylono decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe z powodu braku pełnego postępowania dowodowego przez organy skarbowe.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzje administracyjne określające opłaty zmienne za pobór wody są decyzjami konstytutywnymi i mogą uwzględniać różne cele poboru wody na podstawie przepisów Prawa wodnego i rozporządzenia, z zastosowaniem zasad lex specialis derogat legi generali.

Informacja o wysokości opłaty za usługi wodne nie stanowi decyzji, a zobowiązanie powstaje w drodze decyzji organu, która może określić wysokość opłaty także inaczej niż w informacji, uwzględniając rzeczywisty cel poboru wody.

Przeznaczenie terenu oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania Lublina symbolem 1MN1(U), obejmujące zabudowę wielorodzinną, jest sprzeczne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które wyznacza jedynie zabudowę jednorodzinną z usługami, co stanowi istotne naruszenie zasad planowania przestrzennego.

Decyzja Wojewody Mazowieckiego o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie naruszała rażąco prawa i była prawidłowo uzasadniona. NSA nie stwierdził podstaw do jej nieważności ani uchylenia poprzednich decyzji.

Zgodnie z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rada gminy, działając w ramach władztwa planistycznego, może wprowadzać zasady ochrony środowiska, o ile nie przekracza granic proporcjonalności i racjonalnej gospodarki przestrzennej.

Art. 37b Prawa budowlanego, ograniczający możliwość stwierdzenia nieważności decyzji po upływie pięciu lat od jej doręczenia, znajduje zastosowanie również do decyzji wydanych przed wejściem w życie tego przepisu, jeżeli sprawa nieważnościowa została wszczęta po tej dacie.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok, wskazując, że kwalifikacja inwestycji jako mogącej znacząco oddziaływać na środowisko wymaga ponownego zbadania z uwzględnieniem wymagań prawnych dotyczących analiz pola elektromagnetycznego anten.

NSA podtrzymuje ustalenia, że przewlekłość postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach przez Prezydenta Miasta L. wystąpiła, jednak nie dokonuje jej kwalifikacji jako rażącego naruszenia prawa, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej L. sp. z o.o.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2026 roku oddala skargę kasacyjną, uznając, że wypłata odszkodowania została zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a procedura administracyjna pozostała nienaruszona. Tym samym waloryzacja odszkodowania jest bezpodstawna.

Niewykonanie działań kontrolnych w terminie może być sanowane ich realizacją w roku następnym, co uzasadnia przyjęcie usunięcia naruszenia prawa i znikome go znaczenia, zatem zasadne jest nie nałożenie kary administracyjnej.

Indywidualny udział członków wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym działek wymagają wyjaśnienia ich statusu jako część nieruchomości wspólnej, zgodnie z art. 199 i 209 Kodeksu cywilnego, oraz należytego ustalenia stanu faktycznego przez organ administracyjny.

Uchybienie jednemu z terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. wyklucza możliwość wznowienia postępowania administracyjnego, nawet w przypadku wystąpienia nowych okoliczności dla sprawy, o ile przed ichyskazaniem nie wykazano należycie powziętej wiedzy przed upływem tego terminu.

NSA oddala skargę kasacyjną M.K., uznając, że przesłanki kasacyjne nie zostały spełnione, a ciężar dowodu spełnienia warunków przyznania płatności spoczywa na wnioskodawcy; organy rozpatrzyły materiały dowodowe zgodnie z przepisami.

W przypadku wniosku o udzielenie informacji publicznej przetworzonej organ jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej odmownej, jeżeli nie wykazano szczególnego interesu publicznego, a nie do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Maksymalna stawka opłaty targowej określona w art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. odnosi się do czynności sprzedaży na targowisku i dotyczy każdej jednostki przestrzennej (stanowiska) sprzedaży, a nie sumarycznej działalności podatnika, co pozostaje w zgodzie z konstytucyjną zasadą równości i kompetencjami gminy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dzienna maksymalna stawka opłaty targowej ma charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy, wspierając gminną kompetencję do różnicowania stawek opłat na targowiskach.

Skarga na obwieszczenie o licytacji ogranicza się do badania formalnej poprawności obwieszczenia, nie wnikając w merytoryczne aspekty wcześniejszych etapów postępowania egzekucyjnego, takich jak opis i oszacowanie nieruchomości. Nieważność operatu szacunkowego nie stanowiła podstawy do uchylenia danego postanowienia.

Zasada in dubio pro tributario nie ma zastosowania w przypadku interpretacji charakteru maksymalnej stawki opłaty targowej, która ma charakter przedmiotowy, związany z czynnością sprzedaży na targowiskach, a nie podmiotowy, związany z osobą podatnika.

Z zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynika, że opłata targowa odnosi się do powierzchni targowiska, zgodnie z definicją ustawową, a interpretacja przyjęta przez sądy administracyjne nie narusza zasady równości wobec prawa. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.