Dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 272 § 1 p.p.s.a. na podstawie wyroku TK o niezgodności z Konstytucją, także w przypadku postanowień incydentalnych niewinnych postępowaniu kończącemu.

Brak aktywności zawodowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny jest przesłanką do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, niezależnie od czasu, w którym pełniona jest opieka względem złożenia wniosku.

Grzywna w celu przymuszenia, nałożona przez organy administracyjne w wysokości osiągalnej dla spółki, jest zgodna z prawem oraz celem egzekucyjnym, zwłaszcza gdy inny środek, jak wykonanie zastępcze, byłby bardziej uciążliwy.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak zgodności zamierzonego przetwarzania odpadów z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który wykluczał tego typu działalność na objętych terenem działkach, podkreśla obowiązek zgodności inwestycji z prawem miejscowym.

Sąd uchyla wyrok WSA w Gliwicach w punktach 1, 2 i 4, uznając, że specustawa ukraińska, dotycząca terminu rozpatrzenia wniosków o zezwolenie na pobyt, ma zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, nie tylko obywateli Ukrainy, co wyklucza stwierdzenie bezczynności organu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając, że maksymalna stawka opłaty targowej ma charakter przedmiotowy, nawiązując do czynności sprzedaży na targowisku, nie zaś konkretnego podatnika.

Maksymalna dzienna stawka opłaty targowej, zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, ma charakter przedmiotowy i odnosi się do czynności sprzedaży realizowanej na targowisku, a nie do poszczególnych podatników, co jest zgodne z zasadą kompetencji gminy do określania wysokości stawek.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący nie udowodnił spełnienia przesłanek do ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy, gdyż nie wykazał, że jego praca odbywa się na statku eksploatowanym w transporcie międzynarodowym zgodnie z Konwencją, a także nie udowodnił niewspółmierności zaliczek do przewidywanego podatku.

Informacja ustalająca wysokość opłaty za usługi wodne nie ma charakteru decyzji administracyjnej i jest czynnością materialno-techniczną. Opłaty zmienne muszą uwzględniać różne cele poboru wód zgodnie z art. 272 i art. 274 prawa wodnego, a ustalenie opłaty w formie decyzji wymaga obliczenia jej wysokości z uwzględnieniem specyfikacji działania podmiotu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Głównego Inspektora Transportu Drogowego, uznając decyzje GITD za niezgodne z art. 24 § 1 pkt 5 KPA oraz art. 54 § 2 PPSA, co uzasadniało uchylenie postanowień przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nieruchomość wywłaszczona z zamiarem budowy Zakładów i strefy ochronnej nie jest zbędna na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej z 1976 r., a więc zwrot tej nieruchomości nie jest uzasadniony.

Ujawnienie przez Prokuraturę nowych dowodów istniejących już w dacie decyzji administracyjnej, acz nieznanych wtedy organowi, stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz do uchylenia zaskarżonej decyzji decyzją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Niedopuszczalne jest wystawienie przez organ egzekucyjny nowych tytułów wykonawczych na te same należności, gdy wcześniej umorzone zostało postępowanie egzekucyjne. Narusza to zasady ochrony praw zobowiązanego oraz przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Kumulacja parametrów wodnoprawnych, skutkująca obowiązkiem uzyskania pozwolenia, zachodzi niezależnie od odległości między inwestycjami, gdy ich łączna realizacja przekracza ustawowe limity określone w art. 394 ust. 1 Prawa wodnego.

Radca prawny działający w imieniu strony musi przedłożyć do akt sprawy dokument wykazujący jego umocowanie do działania w cudzym imieniu; zaniedbanie tego obowiązku skutkuje brakiem możliwości skutecznego wniesienia środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.

Nie stanowi naruszenia prawa odmowa udostępnienia opinii prawnopodatkowej jako informacji publicznej, gdyż dokumenty o charakterze wewnętrznym, niebędące wyrazem stanowiska organu, nie podlegają ujawnieniu w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Śmierć wnioskodawcy nie uniemożliwia jego spadkobiercom, posiadającym prawa do gospodarstwa, wstąpienia do postępowania o decyzję środowiskową, ponieważ decyzje te są zbywalne i dziedziczne w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a.

Skarga kasacyjna L.D. od wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. jest niezasadna. Działania Inspektora Ochrony Środowiska były uzasadnione, a zarządzenie pokontrolne pozostaje w zgodzie z przepisami o odpadach i ochronie środowiska.

Wartość dywidendy rzeczowej w formie lokali ustalana jest według wartości określonej w uchwale zgromadzenia wspólników i stanowi podstawę opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Przychodem jest wartość, która musi odpowiadać wartości rynkowej na dzień uchwały.

Zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczych na cele mieszkalne w przyziemiu wielorodzinnego budynku mieszkalnego jest dopuszczalna jedynie przy zachowaniu zastanego ładu przestrzennego oraz zasady dobrego sąsiedztwa, bez wykazywania sprzeczności ze stopniem zagospodarowania terenu.

Pismo obywatela zawierające prośbę o informację dotyczącą działań administracji publicznej należy traktować jako wniosek o dostęp do informacji publicznej, zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność organu w odpowiedzi na taki wniosek stanowi naruszenie przepisów prawa.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który wymaga wyjaśnienia skutków działań urzędowych i nie odnosi się do istniejących faktów, nie stanowi wniosku o informację publiczną w rozumieniu ustawy, wobec czego organ nie jest zobowiązany do jego wykonania.

Kontrola pozaplanowa interwencyjna w ramach gospodarki odpadami, wszczęta na podstawie interwencji o podejrzeniu zanieczyszczenia środowiska, nie podlega przepisom ograniczającym kontrolę w oparciu o Prawo przedsiębiorców. Doręczenie postanowienia w formie papierowej, gdy nastąpiło zapoznanie się z nim i efektywne wniesienie zażalenia, nie narusza uprawnień procesowych.

Wznowienie postępowania administracyjnego nie jest dopuszczalne, gdy brak jest związku przyczynowego między podstawą wznowienia a ostateczną decyzją, której dotyczy zapytanie o wznowienie, co skutkuje odmową w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a.