Bezczynność organu administracji publicznej w rozpoznaniu żądania organizacji społecznej, wymagająca wydania formalnego rozstrzygnięcia, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające zastosowanie sankcji finansowych.

Orzeczenie dyscyplinarne dotyczące funkcjonariusza Służby Kontrwywiadu Wojskowego nabiera prawomocności w momencie jego wydania przez organ odwoławczy, co uprawnia do niezwłocznego wykonania orzeczonej kary, niezależnie od doręczenia zainteresowanej stronie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą bezczynności Starosty Skarżyskiego, uznając, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mimo błędów w uzasadnieniu, odpowiada prawu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Decyzje administracyjne zatwierdzające projekt podziału nieruchomości muszą być jednoznacznie zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wymaga pełnej i profesjonalnej dokumentacji. W przypadku braku niezbędnych materiałów decyzje te muszą być uchylone.

W przypadku wniosku o rozłożenie na raty opłaty podwyższonej, organ powinien dokonać wszechstronnej i szczegółowej oceny przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, uwzględniając indywidualne okoliczności finansowe strony.

W postępowaniu administracyjnym skarżący jest zobowiązany wykazać indywidualny interes prawny do samodzielnego uczestnictwa. Brak jego wykazania skutkuje prawidłowością decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze.

Postępowanie administracyjne, którego wszczęcie wynika z żądania organizacji społecznej, musi być zakończone formalnym postanowieniem. Bezczynność w tym zakresie, szczególnie rażąca, podlega ocenie sądu administracyjnego, co uzasadnia nałożenie sankcji na organ.

W przypadku bezczynności organu administracji publicznej w rozpatrzeniu wniosku organizacji społecznej, sądy administracyjne są uprawnione do uznania takiej bezczynności za rażące naruszenie prawa oraz nałożenia grzywny, gdy naruszenie to skutkuje niezałatwieniem sprawy w terminach ustawowych.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na budowę i eksploatację infrastruktury gazowej jest zgodne z art. 124 ust. 1 u.g.n., jeśli spełnia przesłanki związane z miejscowym planem zagospodarowania i prawidłowymi rokowaniami z właścicielem nieruchomości.

Niedostateczne rozważenie całokształtu materiału dowodowego oraz niepełne uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, stanowiące przeszkodę do skutecznej kontroli instancyjnej, uzasadniają uchylenie wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Rezygnacja ze świadczenia pracy uzasadniona sprawowaniem nad osobą niepełnosprawną opieki, obejmującej działania domowe oraz codzienne wsparcie, wymaga uznania związku przyczynowego warunkującego prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

Faktyczna zmiana miejsca służby funkcjonariusza SG może być uznana za delegowanie do czasowego pełnienia służby, skutkując świadczeniami, nawet przy braku formalnego rozkazu personalnego. Waga zmian faktycznych przewyższa wymogi formalne.

Wewnętrzny nabywca węglowy, spełniający materialnoprawne przesłanki zwolnienia, może opierać się na szerokim pojęciu 'dokumentu handlowego', obejmującym umowy i listy przewozowe, niezbędne dla wykazania przeznaczenia wyrobów węglowych na cele zwolnione z akcyzy.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności przez spadkobierców ustawowych uprawnia do zwolnienia z opłaty przekształceniowej. Takie rozstrzygnięcie wynika z wykładni art. 8 pkt 2 lit. a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego.

NSA uznaje, że jeżeli organ podatkowy wykonuje zalecenia sądu administracyjnego zawarte w ich prawomocnych wyrokach, to należy uznać jego działania za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, niezależnie od twierdzeń strony o instrumentalnym wszczęciu postępowania karnego.

Nabycie uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych przez funkcjonariusza Straży Granicznej nie wymaga jednoczesnego posiadania kwalifikacji antyterrorysty minera-pirotechnika dla uzyskania zwiększenia emerytury. Wykładnia organów SG narusza zasadę praworządności i prowadzi do nierównego traktowania funkcjonariuszy pełniących służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek przekazania dokumentów spoczywa na przedsiębiorcy wyłącznie w kontekście inspekcji i kontroli działalności gospodarczej, na którą udzielono zezwolenia, a nie poza nimi.

Wznowienie postępowania podatkowego nie może prowadzić do pełnowymiarowego postępowania dowodowego, a jedynie do weryfikacji istniejących przesłanek wznowieniowych, w tym wyjścia na jaw nowych dowodów, spełniających wymogi art. 240 § 1 o.p. Skarga kasacyjna jest niezasadna, oddala się ją.

Zaskarżony wyrok i decyzja zostały uchylone z uwagi na niewłaściwą interpretację i zastosowanie przepisów dotyczących uznania służby za pełnioną na rzecz państwa totalitarnego, co świadczyło o naruszeniu art. 153 P.p.s.a. Konieczne jest przeprowadzenie ponownej, indywidualnej oceny posiłując się zakresem praw wynikających z art. 8a ust. 1 u.z.e.f.

Stwierdzenie naruszenia prawa w decyzji organu I instancji jest zasadne, gdy upływ terminu 5 lat od doręczenia decyzji pociąga za sobą materialnoprawne konsekwencje, co obliguje organ odwoławczy do uwzględnienia tego terminu przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny nakazał ponowne rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazując na konieczność szczegółowego odniesienia się do zarzutów dotyczących legalności decyzji wywłaszczeniowej i jej rażącego naruszenia przepisów prawa.

Zbycie udziału we wspólnocie gruntowej dopuszczalne jest na rzecz osoby posiadającej gospodarstwo rolne w tej samej wsi lub przylegających wsiach, niezależnie od wcześniejszego posiadania udziału, pod warunkiem zgodności z przepisami prawa materialnego.

Decyzja o opróżnieniu lokalu mieszkalnego pomimo wieloletniego zamieszkiwania może być utrzymana w mocy, jeśli osobie zajmującej lokal brakuje tytułu prawnego, zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.

Przewodniczący KRRiT pozostawał w bezczynności, nie zapewniając wymaganej formy rozstrzygnięcia administracyjnego, co uniemożliwiło skuteczność kontroli sądowej i skorzystanie ze środków odwoławczych.