Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że decyzja cofająca uprawnienia diagnosty jest zgodna z ustawą Prawo o ruchu drogowym oraz podkreśla obowiązek ścisłego stosowania przepisów dotyczących badań technicznych, bez możliwości miarkowania sankcji.

Art. 402 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne nie narusza Konwencji z Aarhus, ograniczając uprawnienia organizacji ekologicznych do udziału w postępowaniach wodnoprawnych tylko do tych, gdzie decyzja jest poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszym przypadku niezasadne było wszczęcie postępowania.

Postanowieniem NSA, w sytuacji gdy decyzja wywłaszczeniowa nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, występuje stan powagi rzeczy osądzonej, uniemożliwiający ponowne ustalenie odszkodowania za daną nieruchomość, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem za naruszenia przewozu drogowego na zasadzie ryzyka wymaga wykazania przez stronę wszelkich starań w celu ich zapobieżenia, a brak takiej wykazanej staranności skutkuje utrzymaniem kary.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły charakter potoku M. jako cieku naturalnego, co uzasadnia korzystanie z udzielonych pozwoleń wodnoprawnych. Odstąpienie od ustaleń organów nie jest zasadne, ponieważ spełniają one wymagania art. 16 i 22 ustawy Prawo wodne.

Nielegalne przemieszczenie i przywóz pojazdu stanowiącego odpad do Polski, bez wymaganych zgłoszeń, skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, przy czym status odpadów determinowany jest przepisami o ochronie środowiska w związku z ograniczeniami prawnymi użytkowania pojazdu.

NSA stwierdza, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była zasadna, gdyż nie wykazano związku między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawnym, a liczne zobowiązania alimentacyjne rodzeństwa nie uzasadniają odmowy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że rażące i oczywiste naruszenia w ewidencji odpadów, polegające na poświadczaniu nieprawdy w kartach odpadów w systemie BDO, uzasadniają wykreślenie przedsiębiorcy z rejestru, nawet przy braku dalszych wykazanych negatywnych skutków.

Zleceniodawca robót budowlanych odpowiada za zniszczenie drzew poprzez ich negatywne oddziaływanie na system korzeniowy; posiadacz nieruchomości ponosi administracyjną odpowiedzialność za zaniedbania w nadzorze nad pracami.

Osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, nieposiadające prawomocnego orzeczenia o przyznaniu lokalu zamiennego, nie mają przesłanek do przyznania dodatku mieszkaniowego (art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych).

Brak podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na terenie o dominującym charakterze przemysłowo-usługowym, gdzie planowana funkcja mieszkaniowa narusza zasadę dobrego sąsiedztwa i istniejący ład przestrzenny. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając za prawidłowe ustalenia o braku wpływu zmiany stanu wodnego na działkach skarżących. Organy poprawnie oceniły dowody, a zgłoszone zarzuty proceduralne okazały się bezskuteczną polemiką.

Warunkiem przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu jest rzeczywiste prowadzenie przez kupującego działalności produkcji zwierzęcej powiązanej z zakupionym zbożem. Formalnoprawny status zarejestrowanego stada jest niewystarczający do spełnienia wymogów § 13zw rozporządzenia. NSA oddala skargę kasacyjną jako pozbawioną podstaw.

W postępowaniach dotyczących zgód wodnoprawnych nie stosuje się art. 31 k.p.a., co wyklucza inicjatywę organizacji społecznych w takich postępowaniach, ograniczając ich udział jedynie do etapów odwoławczych, zgodnie z art. 402 ust. 2 Prawa wodnego.

Organizacja ekologiczna, której cele statutowe dotyczą ochrony środowiska, nie jest uprawniona do inicjowania postępowania administracyjnego w pierwszej instancji w przedmiocie ograniczenia pozwoleń wodnoprawnych; przysługuje jej możliwość zaskarżenia decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym dopiero na etapie postępowania odwoławczego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku umocowanych podstaw prawnych, utrzymując obowiązek wykonania szczepień ochronnych jako należycie uzasadniony prawnie i proceduralnie.

Organizacja ekologiczna nie może inicjować postępowania będącego cofnięciem lub ograniczeniem pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli nie było ono poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, nie mając przymiotu strony zgodnie z art. 402 ust. 1 ustawy Prawo wodne.

Organizacje ekologiczne nie mogą inicjować postępowań w sprawie cofnięcia lub ograniczenia pozwoleń wodnoprawnych; ich udział ogranicza się do postępowania odwoławczego (art. 402 p.w.). NSA oddalił skargę kasacyjną Fundacji, podtrzymując stanowisko WSA.

Informacja o wysokości opłat za usługi wodne nie rodzi obowiązku bezpośredniego ich uiszczenia oraz nie stanowi zaległości podatkowej; decyzja administracyjna w tej materii ma charakter konstytutywny.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla planowanej inwestycji w postaci punktu zbierania i sortowania odpadów nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, albowiem spełniono wszystkie formalne i merytoryczne przesłanki przewidziane przepisami prawa, a przedstawiona karta informacyjna przedsięwzięcia jest kompletna i rzetelna.

Postępowanie legalizacyjne i naprawcze, zgodnie z art. 53a i 72a Prawa budowlanego, wszczyna się wyłącznie z urzędu, co wyklucza inicjatywę wniosku strony. Wnioskodawca nie posiada legitymacji do żądania rozpoczęcia takiego postępowania.

Rada gminy może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym jedynie, gdy przyczyny tej decyzji związane są z wykonywaniem mandatu. Brak takiego związku obliguje do wyrażenia zgody (art. 25 ust. 2 u.s.g.).

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z uwagi na braki w uzasadnieniu, uniemożliwiające instancyjną kontrolę, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania i wzywając do pełnej analizy zgodności regulacji lokalnych z przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

Wyrok nakazowy wydany w sprawie K.S. podlega uchyleniu z powodu braku spełnienia znamion wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. Brak uprawnień do kierowania pojazdem nie zaistniał w dacie zarzucanego czynu, gdyż obwiniony posiadał ważne prawo jazdy.