Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną, potwierdził kwalifikację prawnopodatkową węzła betoniarskiego jako budowli, uznając jego opodatkowanie zgodne z prawem oraz poprawne realizację przez organy wskazówek wynikających z poprzednich orzeczeń sądowych.

Zwolnienie od podatku od nieruchomości, wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., wymaga faktycznego, wyłącznego zajęcia nieruchomości na działalność wśród dzieci i młodzieży, co nie zostało wykazane przez skarżącą; skarga kasacyjna nieuzasadniona.

Węzeł betoniarski stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i nie spełnia definicji budynku. Podlega on opodatkowaniu jako wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny, zgodnie z kwalifikacją organów podatkowych, zatwierdzoną przez sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, stwierdzając, że prawidłowa wykładnia przepisów materialnych, w kontekście regulacji unijnego rozporządzenia nr 651/2014, wyklucza uznanie o naruszeniu prawa przez organ w zakresie ustalania dofinansowania dla pracowników niepełnosprawnych.

Brak bezczynności i przewlekłości Wojewody Mazowieckiego; wniosek Z. sp. z o.o. nie dotyczył kwestii odszkodowania. Skarga kasacyjna oddalona.

Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i prawną ocenę w świetle wniosku o uzupełnienie decyzji, uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

NSA oddala skargę kasacyjną B.W. Nie istnieje związek przyczynowy, który uzasadniałby przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z pracy w związku z opieką nad niepełnosprawną matką.

Informacja dotycząca zdawalności egzaminów na prawo jazdy, organizowana przez WORD w podziale na poszczególne ośrodki szkolenia, stanowi informację publiczną zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przepisy Rozdziału 15 Ordynacji podatkowej dotyczące odpowiedzialności osób trzecich nie mają zastosowania do kar administracyjnych wymierzonych na podstawie ustawy o grach hazardowych. Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe nie obejmuje kar pieniężnych za naruszenia regulacji hazardowych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że uchylenie ostatecznej decyzji podatkowej jest możliwe wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach przewidzianych w przepisach, a wcześniejsze orzeczenia NSA nie zmieniają faktycznych podstaw takich decyzji. Oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zasadę trwałości decyzji.

Przepisy o odpowiedzialności osób trzecich z Ordynacji podatkowej nie mogą być stosowane do administracyjnych kar pieniężnych z ustawy o grach hazardowych, ze względu na sankcyjny charakter tych zobowiązań oraz brak jednoznacznej podstawy prawnej do ich zastosowania. Postępowanie umorzono.

Przepisy o odpowiedzialności osób trzecich z rozdziału 15 Ordynacji podatkowej nie znajdują zastosowania do kar pieniężnych wynikających z ustawy o grach hazardowych na podstawie art. 91 tej ustawy.

Bez uwzględnienia kryteriów art. 189f k.p.a. nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.b.ż.ż. jest nieprawidłowe i wymaga rozważenia możliwości jej odstąpienia ze względu na proporcjonalność i indywidualny charakter naruszenia.

Zmiana przeznaczenia działki w miejscowym planie, naruszająca konstytucyjną zasadę proporcjonalności i singlująca arbitralność gminy, stanowi rażące naruszenie prawa. W przypadku drogi [...], ograniczenie praw własności uznano za proporcjonalne i zasadne pod kątem interesu publicznego.

Czynności dnia codziennego wykonywane przez skarżącego nie wypełniają ustawowych kryteriów stałej opieki wyłączającej możliwość pracy zawodowej, co wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Kalkulacje wygenerowane przez aplikację suszową stanowią wiążącą podstawę do odmowy wsparcia, o ile nie wykazano istotnych procesowych błędów w ich weryfikacji, a zastrzeżenia co do rozstrzygnięć automatycznych organów ARiMR nie były przekonujące.