Zbiornik żelbetowy o pojemności V=6,0 m3 stanowi obiekt budowlany podlegający obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wadliwości proceduralne organu nie wpływają na legalność rozstrzygnięcia, a brak zgłoszenia uzasadnia nakaz rozbiórki.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność decyzji o zwrocie przez wspólników s.c. A części dofinansowania z powodu naruszenia procedur wykorzystania środków unijnych, w związku z nieprawidłową dokumentacją projektu.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie z uwagi na błędne nieuwzględnienie wniosków dowodowych przez organy, co naruszało zasady postępowania. NSA uchyla decyzje niższych instancji, wskazując na konieczność rozpatrzenia dowodów podważających materialną podstawę odpowiedzialności podatkowej K.B.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowienie ostateczne organu administracyjnego, które zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa w postaci bezpodstawnego uznania czynności faktycznej za egzekucyjną przy nieistniejącej wierzytelności oraz właściwość organu, jest nieważne.

NSA oddala skargę kasacyjną M. Sp. z o.o. jako bezzasadną, potwierdzając prawidłowość formalnej oceny wniosku o dofinansowanie przez Śląskie Centrum Przedsiębiorczości, zgodnie z zasadami przejrzystości i równego traktowania ustalonymi w ustawie wdrożeniowej.

Przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych mogą być stosowane odpowiednio do rekultywacji gruntów po działalności górniczej na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 5 pgg, niezależnie od charakteru tych gruntów. Właściwy organ posiada kompetencje do wydania decyzji rekultywacyjnej w takim zakresie.

Bezczynność organów administracji publicznej może być przedmiotem skargi, jeśli wpływa na załatwienie spraw w terminie przewidzianym przez prawo. Jednak brak rażącego naruszenia prawa wyklucza przyznanie sumy pieniężnej za bezczynność.

Ekwiwalent za urlop niewykorzystany przed 6 listopada 2018 r. określa się na podstawie zasad przed tą datą, nie zaś według niekonstytucyjnego współczynnika ułamkowego. NSA potwierdził konieczność stosowania nowych zasad ustalania, a nie wysokości, co uzasadnia ponowne ustalenie ekwiwalentu.

Dokumenty opracowane przez podmioty prywatne i dostarczone na potrzeby postępowania administracyjnego, nie stają się automatycznie informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej tylko na podstawie faktu ich użycia przez organy administracji publicznej.

Adwokat, będący osobą pełniącą funkcję publiczną, nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej dotyczącej swej działalności zawodowej, z wyjątkiem informacji niezwiązanych z wykonywaniem zawodu. Bezczynność organu w udostępnieniu takich informacji stanowi naruszenie prawa do informacji publicznej, nawet w kontekście zarzutów o nadużycie tego prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż brak posiadania informacji przez organ zobowiązany wyklucza przypisanie temu organowi bezczynności w kontekście przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie, w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa prawa własności nieruchomości przez Gminę M., podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego za niezasadne. Wyrok WSA pozostaje zgodny z prawem.

Zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi stanowi delikt administracyjny uzasadniający nałożenie kary pieniężnej, jeżeli materiał dowodowy zebrany przez organ administracyjny pozwala na potwierdzenie faktu zajęcia oraz spełnia wymogi dowodowe określone w ustawie o drogach publicznych.

Rażące naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. nie uprawnia do badania w postępowaniu nadzwyczajnym kwestii doręczenia decyzji wymiarowej, jeżeli decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, tym samym brak podstaw do uchylenia decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej.

Odszkodowanie wypłacone przez ubezpieczyciela stanowi zwrot poniesionego wydatku zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p.; jest zatem wyłączone z przychodów podatkowych, ponieważ nie zwiększa trwałych aktywów podatnika.

Nienależyta obsada sądu, obejmująca sędziów powołanych na mocy ustawy z 2017 r. i KRS, nie spełnia kryteriów niezawisłości i bezstronności, stanowiąc bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą uchyleniem wyroku sądu odwoławczego oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Udział sędziego powołanego i awansowanego z naruszeniem zasad obiektywizmu i transparentności stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą do uchylenia orzeczenia sądu, zaprzeczając zasadzie prawidłowej obsady. W konsekwencji, Sąd Okręgowy powinien na nowo rozpoznać sprawę oskarżonego.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, iż decyzja z 1979 roku była prawidłową podstawą do ograniczenia korzystania z nieruchomości, a podnoszone zarzuty proceduralne i materialne nie miały kluczowego wpływu na wynik sprawy.

Maksymalna stawka opłaty targowej wynika z przedmiotowego podejścia, związanego z rodzajem i miejscem sprzedaży, a nie z podmiotu realizującego czynności handlowe, co pozostaje w zgodzie z ustawowymi kompetencjami gminy.

Przy ocenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, brak konieczności wyznaczenia drugiej linii zabudowy i nieuzasadniony chaos urbanistyczny mogą prowadzić do niewłaściwej odmowy ustalenia warunków. Obowiązujące przepisy i analiza urbanistyczna mogą uzasadnić decyzję o odstąpieniu od tej linii.

Zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie reklam typu billboard bez zgody zarządcy drogi stanowi naruszenie ustawy o drogach publicznych, co uprawnia organ do nałożenia kary pieniężnej. Znikomość naruszenia nie zachodzi, gdyż działania strony stanowią realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia stanowi naruszenie, które uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, a właściwie zgromadzony materiał dowodowy, w tym opinia geodety, mogą stanowić wystarczającą podstawę do uznania zasadności decyzji administracyjnej.

Brak podstaw do wyłączenia stosowania przepisów rozporządzenia PROW przez przepisy ustawy z 15 kwietnia 2021 r., z uwagi na brak odpowiednich regulacji kolizyjnych oraz ochrona praw wnioskodawców o wsparcie. Skarga kasacyjna oddalona.

Obwiązani do pokrywania kosztów pobytu w domu pomocy społecznej mogą zostać zwolnieni z opłat wyłącznie w zakresie uzasadnionym wyjątkowymi okolicznościami, przy czym decyzja w tej kwestii jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego, co nie narusza interesu społecznego i ma wsparcie w wynikach rodzinnego wywiadu środowiskowego.