Uchybienie Sądu Rejonowego w Koszalinie w zakresie orzeczeń obligatoryjnych środków karnych oraz orzeczenia środka zabezpieczającego bez podstawy prawnej uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Centrum Medyczne [...] Sp. z o.o., jako podmiot wykonujący zadania publiczne finansowane z NFZ, zobowiązane jest do udostępnienia informacji o liczbie zabiegów przerwania ciąży jako informacji publicznej zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Zmiana daty przypisanego czynu, niezmieniająca tożsamości zdarzenia ani nie wpływająca na surowszą odpowiedzialność, jest neutralna dla oskarżonego, jeśli ustalona zgodnie z zasadą prawdy materialnej; uniewinnienie w takim wypadku jest błędne.

Funkcjonariusz Policji, który nie poinformuje o zmianie miejsca zamieszkania oraz nie złoży nowego oświadczenia mieszkaniowego mającego wpływ na równoważnik za brak lokalu mieszkalnego, popełnia przewinienie dyscyplinarne. Wymierzenie mu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby jest zasadne.

Przesłanka pobierania emerytury do dnia 31 grudnia 2023 r. uniemożliwia uznanie, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało w 2023 roku, co wyłącza stosowanie przepisów w dawnym brzmieniu po zmianie przepisów od 1 stycznia 2024 r.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że organ administracji publicznej, działając zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie popada w bezczynność, jeśli odpowiedzi udzielane są w sposób wyczerpujący w kontekście otrzymanego wniosku, nawet jeśli ten jest nieprecyzyjny.

W sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wysłany na nieaktualny adres e-mail, brak jest podstaw do uznania organu administracji publicznej za bezczynny, a skarga na bezczynność organu powinna zostać oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż odmowa udzielenia danych o majątku spółki Skarbu Państwa w trybie dostępu do informacji publicznej, w oparciu o inne tryby dostępu, nie znajduje podstaw prawnych, gdy przepisy szczególne nie wyłączają kompleksowo stosowania u.d.i.p. Orzeczenie potwierdza obowiązek rozpoznania wniosków zgodnie z u.d.i.p.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, nie przesądzone okolicznościami niezależnymi od organu, stanowi rażące naruszenie prawa i uzasadnia przyznanie skarżącemu rekompensaty pieniężnej.

Termin do złożenia wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego na podstawie art. 98 § 2 kpa jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu; umorzenie postępowania w wyniku jego uchybienia jest zasadne.

Bezczynność organu administracyjnego w zakresie dostępu do informacji publicznej nakazuje sądowe uznanie i rozstrzygnięcie. Informacje dotyczące zawodowych aspektów adwokata mogą być uznane za publiczne, wymagając formalnej odmowy ich udostępnienia.

Stołeczny Zarząd Infrastruktury posiada legitymację do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją administracyjną dotyczącą trwałego zarządu do nieruchomości, przysługującego Ministerstwu Obrony Narodowej, wynikającego z decyzji historycznych. Niezależnie od faktycznego wykonywania zarządu, prawnym źródłem trwałego zarządu pozostaje istniejący zarząd.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny powinien szczegółowo ustalić, czy zakres robót polegający na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym wymaga pozwolenia na budowę, uwzględniając istotną ingerencję w elementy konstrukcyjne obiektu oraz przepisy ochrony środowiska.

Działka będąca od zawsze drogą dojazdową nie zmieniła swojego przeznaczenia, co wyklucza zastosowanie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Utwardzenie działki nie stanowi zmiany jej zagospodarowania.

Objęcie działki gruntu jako części terenu inwestycji jedynie dla celów rozliczenia powierzchni biologicznie czynnej jest dopuszczalne, jeżeli działka znajduje się na terenie przeznaczonym do zainwestowania, a żaden przepis prawa tego nie zabrania.

Rozbudowa siedliska rolniczego w obszarze objętym ochroną przyrodniczą wymaga zastosowania się do generalnego zakazu inwestowania wynikającego z art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, chyba że kontynuacja dotychczasowego użytkowania nieruchomości nie narusza walorów krajobrazowych i przyrodniczych obszaru.