Naruszenie zasad poprawnego prowadzenia postępowania administracyjnego, wynikające z braku realizacji wyroków sądowych oraz stosowania właściwego przepisu prawa materialnego w zakresie ochrony środowiska, uzasadnia uchylenie wcześniejszych rozstrzygnięć przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nieuzasadnione jest stosowanie uproszczonego postępowania legalizacyjnego wobec legalnie zgłoszonego obiektu tymczasowego, którego niewłaściwe użytkowanie nie spełnia przesłanek rażącego naruszenia prawa według art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skarga kasacyjna na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została oddalona przez NSA z uwagi na brak spełnienia ustawowych przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przed 2023 roku oraz prawidłową ocenę prawną przez sąd I instancji.

Skarżącemu kasacyjnie nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zwrotu nieruchomości, gdyż nie wykazał interesu prawnego wynikającego z normy prawa powszechnie obowiązującego, co skutkuje niedopuszczalnością wniesienia odwołania.

Uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r. w zakresie ograniczeń dotyczących lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych nie narusza prawa miejscowego i krajowego. Sąd potwierdził legalność ograniczeń planistycznych uwzględniających ochronę wartości krajobrazowych i kulturowych, przy jednoczesnym umożliwieniu rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podzielając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż organ nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłości w postępowaniu. Podjęte działania były konieczne dla rzetelnego ustalenia przesłanek wynikających z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, opierające się na ustaleniach kontroli, jest zgodne z prawem i nie narusza przepisów materialnych ani proceduralnych, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA.

Skarga kasacyjna spółki P. sp. z o.o. na decyzję GIOŚ o karze biegnącej za przekroczenie poziomu hałasu została oddalona z uwagi na brak zasadności zarzutów oraz niewystarczające podstawy prawne, służące kwestionowaniu ustaleń organów.

Przewlekłość postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zachodzi, gdy działania organu są nieefektywne, lecz nie stwierdza się rażącego naruszenia prawa, co wyklucza sankcję pieniężną.

Okoliczności faktyczne nie spełniają przesłanek "szczególnie uzasadnionego przypadku" z art. 66 ust. 1 pkt 2 u.p.o., więc nie uzasadniały nadzwyczajnego odwołania dyrektora szkoły.

Odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest niewłaściwa, jeśli postępowanie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej KPA, a nowe przepisy wymagają jego umorzenia.

W sytuacji zakończonych robót budowlanych, obowiązek rozbiórki samowolnie wykonanej inwestycji może być nałożony na właściciela nieruchomości, nawet jeśli nie był inwestorem. Zaskarżony wyrok WSA wymaga ponownego zbadania w kontekście aktualnego brzmienia art. 52 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane.

Budowa pomostu na Jeziorze N. wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a jej brak uzasadnia wniesienie sprzeciwu przez organ administracji zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Właściwe władze nie mogą stwierdzać nieważności decyzji nacjonalizacyjnych, kiedy nie spełniają one przesłanek przymusowego zarządu państwowego ani nacjonalizacji, nawet mimo zniszczeń wojennych, o ile decyzje wywołały nieodwracalne skutki prawne.

Dopuszczalne jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w celu realizacji inwestycji publicznej, o ile spełnione są wymogi art. 124 ust. 1 u.g.n., a zgoda na modernizację linii energetycznej pozostaje w zgodzie z miejscowym planem. Rokowania z właścicielem powinny wskazywać na próbę uzyskania zgody, mimo że szczegółowa weryfikacja ich przebiegu nie jest wymagana ustawą.

Działka nr [...] objęta była inwestycją, co uzasadniało status K.M. jako strony w postępowaniu. Umorzenie postępowania było niezasadne wobec niedostatecznego uwzględnienia interesów stron i błędnych ustaleń faktycznych.

Plan miejscowy nie dopuszcza prowadzenia hodowli zwierzęcej o dużej skali na obszarach obsługi produkcji rolnej bez technologii eliminujących uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej.

Decyzja o zmianie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia przeciwpowodziowego, oparta na art. 87 u.i.o.ś. oraz art. 155 k.p.a., jest zgodna z prawem, gdy przemawiają za nią interes społeczny i słuszny interes strony, przy jednoczesnym zapewnieniu bieżącego nadzoru przyrodniczego.

Roboty budowlane obejmujące montaż dodatkowych anten i urządzeń na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej traktowane są jako jej rozbudowa, wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę. Zgłoszone działania nie mieszczą się w kategorii instalacji zwolnionych z tego obowiązku.

Zaświadczenie o pracy w gospodarstwie rolnym nie może być oparte na zeznaniach świadków, a jedynie na dokumentach w zasobach organu. NSA oddala skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o odmowie wydania zaświadczenia z powodu braku dokumentacji potwierdzającej pracę.

Brak zapewnienia obligatoryjnej obrony w przypadku przesłanek psychicznych to naruszenie prawa do obrony, skutkujące uchyleniem wyroku z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.; sprawa do ponownego rozpoznania.

Za obszary, na które oddziałuje zakład, uznaje się tereny uwzględnione zgodnie z ich faktycznym przemysłowo-usługowym przeznaczeniem, a bezprzedmiotowość wydania decyzji o hałasie następuje, gdy brak jest prawnej kwalifikacji terenu jako mieszkaniowego.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej uważa się za doręczony nawet w okresie ferii, co nie wpływa na bieg terminów przewidzianych w u.d.i.p. Rozpoczęcie biegu terminu na udzielenie informacji nie ulega zawieszeniu w związku z okresami feryjnymi w szkołach publicznych.

Przepis § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia o warunkach technicznych nie stanowi przepisu odrębnego w rozumieniu art. 396 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego, przez co nie może być stosowany przy wydawaniu pozwoleń wodnoprawnych.