Umowa zawarta z osobą przyjmującą zamówienie, której przedmiotem jest wygłoszenie wykładu, stanowi umowę o świadczenie usług, a nie umowę o dzieło, gdyż brak jest określenia weryfikowalnego rezultatu. W związku z tym osoba wykonująca takie usługi podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na m. S.A. została prawidłowo wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego jako organ upoważniony, a zastosowanie pięcioletniego terminu przedawnienia było zgodne z przepisami k.p.a. NSA nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji ani orzeczenia sądu pierwszej instancji.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie zostało wykazane. Prowadzenie przez prokuraturę postępowania wyklucza jego instrumentalny charakter. Wyrok pozostaje zgodny z prawem mimo częściowych błędów uzasadnienia.

Nieuprawdopodobnienie braku winy skarżącej w uchybieniu terminu uzasadnia odmowę przywrócenia tego terminu dla uiszczenia należnej opłaty, pomimo niesprzyjających okoliczności towarzyszących pandemicznych, gdy skarżący ma świadomość ciążącego obowiązku terminowego uiszczenia.

Umowa o przygotowanie i wygłoszenie wykładów dla aplikantów radcowskich, zawarta pomiędzy skarżącą a uczestnikiem, stanowi umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, skutkującą obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

Sąd administracyjny przyznaje sumę pieniężną za przewlekłe postępowanie na podstawie uznania sędziowskiego, uwzględniając indywidualne okoliczności i stopień dolegliwości, co NSA uznał w tej sprawie za właściwe.

Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej powinien zawierać szczegółowe określenie przedmiotu sporu oraz dowód na bezskuteczność negocjacji; brak spełnienia tych warunków uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania przez organ.

Zawieszenie działalności gospodarczej nie skutkuje nieważnością decyzji w sprawie podatku od nieruchomości, jeżeli nieruchomość pozostaje w posiadaniu podatnika, gdyż brak działalności nie eliminuje statusu przedsiębiorcy.

Przychód ze sprzedaży nieruchomości przeznaczony na spłatę pożyczki zaciągniętej od podmiotu niebędącego bankiem lub spółdzielczą kasą oszczędnościowo-kredytową nie korzysta z ulgi mieszkaniowej z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f.

W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdzono, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopełnił obowiązków w zakresie sporządzenia uzasadnienia transparentnego i wolnego od wewnętrznych sprzeczności, co skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem pełnej analizy materiału dowodowego i stanu prawnego.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który nie precyzuje konkretnych dokumentów lub okresu, którego żądanie dotyczy, nie spełnia wymogów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a organ nie pozostaje w bezczynności, odmawiając działania na takim wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest związany opinią Szefa KAS, ale odmówił wydania interpretacji indywidualnej na podstawie uzasadnionego przypuszczenia unikania opodatkowania zgodnie z art. 14b § 5b pkt 1 oraz art. 119a Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy obowiązany jest do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a rozbudowanie uzasadnienia nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania, wynikającej z art. 15 k.p.a. W przypadku egzekucji administracyjnej zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. oraz art. 18 pkt 2 u.p.e.a. Należy dokonać ponownego pełnego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem wskazań NSA.

Uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu, sprzeczna z ustawą o samorządzie powiatowym, w zakresie zasad przyznawania diet radnym i ich rozliczania, jest nieważna. Podniesienie diety za udział w więcej niż dwóch komisjach narusza art. 17 ust. 3 ustawy.

Przepisy działu III Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania do administracyjnych kar pieniężnych, których przedawnienie regulowane jest na mocy art. 189g § 1 k.p.a. Pięcioletni termin przedawnienia liczony jest od dnia naruszenia prawa, co wymaga uwzględnienia przez organ odwoławczy.

Doręczenie przesyłki podatkowej pełnoletniemu domownikowi, który podejmuje się przekażą jej adresatowi, może być uznane za skuteczne doręczenie zastępcze, a dokument urzędowy dowodzi faktu doręczenia.

Doręczenie decyzji administracyjnej w placówce pocztowej wymaga pisemnego oświadczenia o wspólnym zamieszkaniu z adresatem; brak tego oświadczenia czyni doręczenie nieskutecznym, co uniemożliwia stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stwierdzając, że organ prawidłowo ustalił okoliczności faktyczne naruszenia przepisów RODO przez administratora oraz podmiot przetwarzający, co skutkowało ich ukaraniem.

Skarga kasacyjna z zarzutem błędnego doręczenia decyzji podatkowej i naruszenia art. 149 o.p. zostaje oddalona. Przesyłka doręczona P.P. jako pełnoletniemu domownikowi zgodnie z wymogami skutecznego doręczenia zastępczego.

Doręczenie pisma podatkowego pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi, jest skuteczne, nawet gdy domownik nie zamieszkuje stale z adresatem, o ile spełnia warunki zawarte w art. 149 Ordynacji podatkowej. Skarga kasacyjna nie wykazała naruszenia przepisów w ocenie dowodów.

Niejasne i niedostatecznie skonkretyzowane wnioski o udostępnienie informacji publicznej nie stanowią formalnych wniosków w rozumieniu ustawy i nie mogą prowadzić do stwierdzenia bezczynności organu administracyjnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej spółki O. S.A., wobec stwierdzenia zgodności z prawem wszczęcia egzekucji administracyjnej, z uwagi na skuteczne nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oraz prawidłowe doręczenie tytułu wykonawczego.

Skarga na czynności egzekucyjne nie obejmuje badania kwestii materialnoprawnych, takich jak przedawnienie zobowiązania, co ogranicza kognicję sądów administracyjnych do zagadnień formalnoprawnych postępowania egzekucyjnego.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, że monitoring wizyjny spółki naruszył przepisy RODO przez nielegalne przetwarzanie danych osobowych bez podstawy prawnej oraz niespełnienie obowiązku informacyjnego.