Przepis art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego nie uprawnia do żądania dokumentacji od podmiotu prowadzącego aptekę ogólnodostępną w sytuacji braku procedury inspekcji lub kontroli. Sądowy nadzór nad organami administracyjnymi wykazał zastosowanie przepisu z naruszeniem fundamentalnych zasad proceduralnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego było zgodne z prawem, gdy przedsiębiorca utracił rękojmię należytego prowadzenia apteki, co jest podstawą obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia według art. 37ap ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego.

Przepis art. 37at ust. 8 ustawy Prawo farmaceutyczne nie upoważnia organu do żądania dokumentacji poza inspekcją lub kontrolą. Wprowadzanie wyjątków od zasady wolności gospodarczej wymaga podstawy prawnej, której brak uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego karygodnego.

Zmiana decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest możliwa wyłącznie z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania zmiany decyzji na wniosek strony nie narusza zasady równości konstytucyjnej.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się przy uwzględnieniu spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia, zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do końca 2023 r. od daty ostatniej przesłanki uprawniającej, a nie od daty złożenia wniosku.

Decyzje w przedmiocie umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne wydaje Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a nie Prezes ZUS. Brak majątku do egzekucji nie stanowi samodzielnej przesłanki do umorzenia takich składek.

Przedsiębiorca, ustalając wysokość rocznego przychodu w celu wyznaczenia wysokości obowiązującej go rocznej podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne za dany rok kalendarzowy, powinien pomniejszyć przychód o opłacone przez siebie w tym okresie składki na ubezpieczenie społeczne. Tak uznał ZUS w interpretacji indywidualnej nr 174/2026 z 19 marca 2026 r. (DI/200000/43/ 174/2026).

NSA oddala skargę kasacyjną B.W. Nie istnieje związek przyczynowy, który uzasadniałby przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z pracy w związku z opieką nad niepełnosprawną matką.

Czynności dnia codziennego wykonywane przez skarżącego nie wypełniają ustawowych kryteriów stałej opieki wyłączającej możliwość pracy zawodowej, co wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podtrzymuje decyzje organów administracyjnych w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, uznając istnienie adekwatnego związku przyczynowego z warunkami pracy na podstawie specjalistycznej oceny medycznej. Skargi kasacyjne oddalono jako nieuzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku wykazania związku pomiędzy wskazanymi naruszeniami a rozstrzygnięciem sprawy, uznając argumentację skargi za niewystarczającą zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i procesowego.