Umowa, której przedmiotem jest prowadzenie audycji radiowych, nie może być zakwalifikowana jako umowa o dzieło w rozumieniu art. 627 k.c., jeżeli strony nie określiły w sposób dostateczny parametrów oczekiwanego rezultatu umożliwiających poddanie go sprawdzianowi na istnienie wad fizycznych, w szczególności nie wskazały liczby audycji ani konkretnych właściwości indywidualnie oznaczonego efektu. Fakt

W przypadku odmowy umorzenia zaległości składkowych skarżący musi wykazać przesłanki całkowitej nieściągalności. Skarga kasacyjna pozbawiona podstaw wykazania uchybień proceduralnych nie może zostać uwzględniona.

Umowa o wygłoszenie wykładu dla aplikantów radcowskich, której przedmiotem jest przekazanie wiedzy prawniczej, nie może być kwalifikowana jako umowa o dzieło. Jest to umowa o świadczenie usług, regulowana przepisami o zleceniu, wykluczająca samodzielną samoistność i weryfikowalność rezultatu typowe dla umowy o dzieło.

Przepis art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nakazujący pomniejszenie podstawy obliczenia emerytury z powszechnego wieku emerytalnego o sumę kwot pobranych emerytur wcześniejszych, znajduje zastosowanie do ubezpieczonej urodzonej w 1953 r., która wniosek o emeryturę w obniżonym wieku złożyła po dniu 1 stycznia 2013 r., tj. w czasie

Umowa o wygłoszenie wykładu dla aplikantów radcowskich nie stanowi umowy o dzieło, gdyż nie zrodziła samoistnego, indywidualnego rezultatu, co wyklucza ustalenie jej kwalifikacji jako dzieła zgodnie z art. 627 k.c., a więc podlegała składkom na ubezpieczenie zdrowotne jako umowa o świadczenie usług.

O zbiegu uprawnień do świadczeń pielęgnacyjnych i specjalnych zasiłków opiekuńczych decyduje zasada eliminacji możliwości równoczesnego przyznania obu świadczeń na ten sam okres, co wyklucza prawo do ich pobrania w przypadku braku wstecznego uchylenia decyzji przyznającej jedno z nich (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r.).

Osoba niespokrewniona, ustanowiona niezawodową rodziną zastępczą, nie jest uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego, gdy na tej osobie nie spoczywa obowiązek alimentacyjny wobec niepełnosprawnego, nawet jeśli rezygnuje z zatrudnienia dla opieki nad nim.

Opiekun prawny osoby niepełnosprawnej, korzystającej z placówki całodobowej nie więcej niż 5 dni w tygodniu, nie ma prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli może podjąć zatrudnienie. Czas opieki musi obiektywnie uniemożliwiać pracę.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak jest podstawy prawnej uprawniającej Głównego Inspektora Farmaceutycznego do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na podmiot odpowiedzialny obowiązek pokrycia kosztów badań jakościowych produktów leczniczych, co skutkuje uchyleniem wyroku WSA i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż odmowa umorzenia nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego jest zgodna z prawem, gdy nie zachodzą szczególne okoliczności uprawniające do umorzenia. Ciężka sytuacja materialna, bez wyjątkowych przesłanek, nie uzasadnia umorzenia, co utrwala zasadę subsydiarności w prawie socjalnym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przesłanki uzasadniające umorzenie zobowiązań z funduszu alimentacyjnego muszą być szczególne i wyjątkowe, a skarżący musi wykazać obiektywne przeszkody w ich spłacie, czego w niniejszej sprawie nie wykazano; skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego szczególnych okoliczności uniemożliwiających podjęcie pracy uprawnia do uchylenia decyzji organu odmawiającej przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest wykazanie bezpośredniego i ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, co nie zostało wykazane przez skarżącą.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie wymaga wykazania wyczerpania innych możliwości opieki; istotny związek przyczynowy zachodzi, gdy charakter sprawowanej opieki uniemożliwia podjęcie zatrudnienia.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli zakres opieki nad osobą niepełnosprawną nie uniemożliwia opiekującemu się małżonkowi podjęcia zatrudnienia oraz gdy brak jest związku między rezygnacją z pracy a sprawowaniem tej opieki.

Odmawia się przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli opieka nad osobą niepełnosprawną nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudnienia, a związek przyczynowy między niepodejmowaniem pracy a opieką nie jest oczywisty i bezpośredni. Skarga kasacyjna, jako niezasadna, podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z uwagi na niejednoznaczność uzasadnienia ustalającego faktyczne podstawy i prawne umocowanie rozstrzygnięcia, które nie spełniało wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA ponownie rozpatrzy skargę na bezczynność z uwzględnieniem wskazań NSA.

Teza 1 (o standardzie sądowej kontroli uznania): W sprawach cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki na podstawie art. 103 ust. 2 pkt 1 Prawa farmaceutycznego sąd administracyjny nie może ograniczyć kontroli do stwierdzenia obiektywnego naruszenia obowiązku zapewnienia obecności farmaceuty; jest zobowiązany zbadać, czy organ prawidłowo wykonał uznanie administracyjne, w szczególności czy zastosowanie

Na podstawie art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego organ nie może żądać dokumentacji poza inspekcją lub kontrolą. Wymierzenie kary pieniężnej za nieprzekazanie dokumentów na wezwanie organu w takim przypadku jest niezgodne z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że brak decyzji o zawieszeniu emerytury do 31.12.2023 r. uniemożliwia zastosowanie przepisów dotychczasowych o świadczeniu pielęgnacyjnym. Od 1.01.2024 r. świadczenie nie przysługuje opiekunom dorosłych.

Teza 1 (zatarcie skazania a rękojmia): Zatarcie skazania w rozumieniu art. 106 k.k., wywołujące skutek w postaci uznania skazania za niebyłe, pozbawia je waloru normatywnie relewantnej podstawy do przyjęcia braku rękojmi należytego prowadzenia apteki w rozumieniu art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 Prawa farmaceutycznego, jeżeli organ administracji nie wykaże innych, aktualnych okoliczności

Brak zawieszenia emerytury przez skarżącą do 31 grudnia 2023 r. uniemożliwia ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego po tej dacie. Organy nie były zobowiązane do udzielania pouczeń w kontekście przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2024 r.

Zmiana nazwy apteki ogólnodostępnej, prowadząca do skojarzeń z już istniejącą renomą grupy aptek, narusza art. 5 u.z.n. oraz stoi w sprzeczności z przesłankami zmiany decyzji ostatecznej z art. 155 k.p.a. Jako taka jest niedopuszczalna.

Zmiana nazwy apteki wydanej na podstawie wcześniejszego zezwolenia może być niedopuszczalna, jeśli narusza przepisy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez stwarzanie ryzyka wprowadzenia w błąd co do tożsamości przedsiębiorstwa (art. 3 i 5 u.z.n.).