Przedawnienie należności nie jest przesłanką umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne, a umorzenie jest możliwe jedynie na podstawie ustawowych przesłanek całkowitej nieściągalności bądź uzasadnionych przypadków, co potwierdza zarzut niewłaściwości uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji.

W przypadku zbiegu praw do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje przed ustaniem prawa do zasiłku opiekuńczego. Świadczenie można przyznać dopiero od daty następującej po ustaniu wcześniejszego uprawnienia.

Zasiłek pielęgnacyjny pobrany w międzyczasie przed wydaniem nowego orzeczenia o niepełnosprawności nie stanowi nienależnie pobranego świadczenia, gdy beneficjent nie został należycie pouczony o konsekwencjach prawnych uzyskania nowego orzeczenia w ramach przepisów uCOVID.

Osoba pozostająca w związku nieformalnym, wychowująca wspólnie z konkubentem co najmniej jedno wspólne dziecko, nie może być uznana za samotnie wychowującą dziecko z wcześniejszego związku w rozumieniu art. 3 pkt 17a u.ś.r.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uchylił decyzję odmowną Kolegium, podkreślając potrzebę dalszego ustalenia faktycznego zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego przez skarżącego.

W przypadku podejrzenia niemedycznego przeznaczenia produktów leczniczych, farmaceuta jest obowiązany odmówić realizacji zamówienia, a brak tej odmowy może skutkować utratą rękojmi należytego prowadzenia apteki i cofnięciem zezwolenia.

Rada Powiatu w Szczecinku, korzystając z ustawowej delegacji, może ograniczyć obowiązek dyżurów nocnych dla aptek do tych znajdujących się w mieście powiatowym, o ile uwzględnia lokalne uwarunkowania i zapewnia dostępność świadczeń farmaceutycznych, spełniając kryterium proporcjonalności.

Ustalony przez Radę Powiatu Żywieckiego rozkład godzin pracy aptek ogólnodostępnych, niewzględniający potrzeb ludności i nie gwarantujący dostępności w porze nocnej, jest niezgodny z art. 94 ust. 1 Prawa farmaceutycznego, co uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały przez organ nadzoru.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje decyzję organów administracji, uznając ich rozstrzygnięcia za zgodne z prawem; odmowa zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki była uzasadniona brakiem współpracy skarżącej i potencjalnym ryzykiem naruszenia zasad uczciwej konkurencji.

Rękojmia należytego prowadzenia apteki obejmuje przestrzeganie ustawowych zasad prowadzenia działalności farmaceutycznej. Naruszenia związane z pozamedycznym wykorzystaniem produktów mogą skutkować utratą rękojmi oraz cofnięciem zezwolenia na prowadzenie apteki.

Art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego wiąże obowiązek przekazania dokumentacji z prowadzonymi przez organ inspekcją lub kontrolą. Nałożenie kary pieniężnej za nieprzekazanie dokumentów poza tymi ramami jest niedopuszczalne, prowadząc do uchylenia decyzji nakładającej karę.

Uchwała o powołaniu Rady Społecznej bez uwzględnienia przedstawiciela Wojewody, mimo jego formalnego desygnowania, stanowi istotne naruszenie prawne, skutkujące nieważnością aktu prawnego.

Interpretacja art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych wyklucza pobieranie równoczesne świadczenia rentowego i pielęgnacyjnego, chyba że prawo do renty zostanie zawieszone.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że osoby faktycznie sprawujące opiekę nad niepełnosprawnymi bliskimi są uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 u.ś.r., niezależnie od obowiązku alimentacyjnego ciążącego na innych członkach rodziny, o ile spełniają przesłanki z ustawy.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego musi powstać do 31 grudnia 2023 roku poprzez spełnienie wszystkich wymogów formalnych; ich niespełnienie do tej daty skutkuje brakiem możliwości rozpatrzenia wniosku na podstawie przepisów sprzed zmiany.

Renta rodzinna w drodze wyjątku zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach FUS przysługuje jedynie, gdy ubezpieczony, mimo woli podejmowania pracy, nie spełnia wymogów do uzyskania świadczenia w trybie zwykłym z powodu nadzwyczajnych okoliczności, a NSA może uchylić wyrok WSA, jeśli decyzja ZUS jest zgodna z prawem.

NSA potwierdza, że nie można odmówić przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz przy błędnym ustaleniu braku związku przyczynowego między faktem sprawowania opieki a niemożnością podjęcia zatrudnienia.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, odmawiając umorzenia zaległości z tytułu składek, winien nie tylko ustalić istnienie należności, ale również prawidłowo ocenić przesłanki ich umorzenia, uwzględniając sytuację materialną dłużnika oraz przepisy dotyczące przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przypadku wniosku o umorzenie należności z tytułu opłat dodatkowych, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania istnienia przesłanek uzasadniających umorzenie, a brak wykazania prowadzi do odmowy przyznania ulgi w ramach uznania administracyjnego.

Przyznanie świadczenia w drodze wyjątku uzależnione jest od wykazania szczególnych okoliczności niezależnych od ubezpieczonego, które uniemożliwiłyby spełnienie warunków prawnych do uzyskania świadczeń na zasadach ogólnych, co w niniejszej sprawie nie zostało udowodnione.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że ponowne postępowanie musi uwzględnić właściwe adresy doręczeń oraz ocenić zasadność przedawnienia należności z tytułu składek, ponieważ uprzednie jego nieskuteczne rozpoczęcie zawieszało bieg przedawnienia.

Negatywną przesłanką przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom mającym prawo do emerytury jest brak zawieszenia pobierania emerytury, co wyłącza takie osoby z możliwości pobierania świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych).

Nie jest dopuszczalne odmówienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z powodu istnienia innych zobowiązanych alimentacyjnie członków rodziny, gdy wnioskodawca faktycznie sprawuje opiekę i z tego tytułu rezygnuje z zatrudnienia. Przy zbiegu uprawnień do świadczeń wymagane jest jednoznaczne oświadczenie o wyborze świadczenia.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że stwierdzenie choroby zawodowej boreliozy może nastąpić przy wysokim prawdopodobieństwie jej zawodowej etiologii, a nie tylko bezpośredniego dowodu narażenia zawodowego, uznając za prawomocne decyzje organów sanitarno-epidemiologicznych.