Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z pracownikiem, który naruszył swoje podstawowe obowiązki pracownicze, jest niezgodne z prawem, jeżeli naruszenia te nie miały charakteru ciężkiego, nie były wynikiem umyślności lub rażącego niedbalstwa i nie stwarzały bezpośredniego zagrożenia dla interesów pracodawcy.

W sytuacji, gdy zgon pracownika nastąpił w wyniku chorób samoistnych, bez stwierdzenia szczególnych, nadzwyczajnych okoliczności w warunkach świadczenia pracy, takie zdarzenie nie może być uznane za wypadek przy pracy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Wykonywanie pracy zgodnie z normalnymi warunkami danego stanowiska, nawet

Umowa o pracę zawarta dla pozoru, której celem jest jedynie uzyskanie korzystnych skutków w sferze ubezpieczeń społecznych, nie stanowi podstawy do objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym.

W sytuacji, gdy pracownik rozwiązuje umowę o pracę bez wypowiedzenia z powodu zarzutu ciężkiego naruszenia przez pracodawcę podstawowych obowiązków, ocena zasadności takiego rozwiązania wymaga szczegółowego zbadania, czy działania pracodawcy faktycznie stanowiły ciężkie naruszenie jego obowiązków i czy pracownik uchybił miesięcznemu terminowi na takie rozwiązanie w sposób, który miałby wpływ na ocenę

Ochrona przedemerytalna dotyczy pracowników, którzy nie mają jeszcze prawa do emerytury i mogą napotkać trudności w uzyskaniu nowego zatrudnienia, zapewniając ustawową gwarancję trwałości zatrudnienia i pewności pozyskiwania środków utrzymania w ramach stosunku pracy w okresie przedemerytalnym.

Wypowiedzenie zmieniające dokonane przez pracodawcę w sytuacji utraty mocy obowiązującej zakładowego układu zbiorowego pracy nie zawsze jest uzasadnione w rozumieniu art. 45 § 1 w związku z art. 42 § 1 k.p. Zasadność takiego wypowiedzenia wymaga każdorazowego indywidualnego rozważenia, z uwzględnieniem rzeczywistych uwarunkowań ekonomicznych i organizacyjnych pracodawcy, a także oceny czy proponowane

W świetle przesłanek art. 295 § 1 pkt 1 k.p. nie ma znaczenia, czy czynność procesowa podjęta "bezpośrednio w celu" realizacji roszczenia, wywołuje procesowy skutek taki jak wytoczenie powództwa, czy tylko zarzutu procesowego, nie ma też znaczenia, czy Sąd orzeknie w wyroku o zgłoszonym roszczeniu. Konieczne jest tylko to, by przedsięwzięcie przez wierzyciela określonej czynności procesowej obiektywnie

Do skutecznego zastosowania art. 52 § 1 pkt 1 k.p. konieczne jest szczegółowe ustalenie okoliczności faktycznych dotyczących prób podjęcia pracy przez pracownika oraz działań pracodawcy, które mogą mieć wpływ na ocenę, czy nieobecność pracownika w pracy była zawiniona i uzasadniała rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia.

W sytuacji, gdy inwestor budowy nie dopełnia obowiązków związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa na placu budowy, w tym nie przygotowuje odpowiedniej dokumentacji projektowej i nie uzyskuje niezbędnych pozwoleń na wykonanie prac rozbiórkowych, ponosi solidarną odpowiedzialność z pracodawcą za wypłatę zadośćuczynienia za śmierć pracownika, który zginął w wyniku wypadku przy pracy spowodowanego tymi

Kompetencja do udzielenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z członkiem rady pracowniczej przynależy radzie pracowników jako całości, zgodnie z ustawą o informowaniu pracowników i przeprowadzaniu z nimi konsultacji, oraz analogicznie do regulacji dotyczących związków zawodowych.

Przekształcenie stosunku służbowego w stosunek pracy nie może odbywać się z pominięciem ustawowych przesłanek, które powinny być podstawą doboru funkcjonariuszy do dalszej służby. Wyrok ten potwierdza, że proces reorganizacji i zmiany statusu funkcjonariuszy powinien być przeprowadzany z uwzględnieniem zarówno praw jednostki, jak i obiektywnych kryteriów oceny ich kwalifikacji i doświadczenia.

W sytuacji, gdy działanie pracodawcy, polegające na rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu długotrwałej niezdolności pracownika do pracy, jest wynikiem wyjątkowych okoliczności, takich jak pandemia COVID-19, które były niezależne od pracownika, a pracownik odzyskał zdolność do pracy przed upływem terminów przewidzianych w przepisach prawa, takie działanie pracodawcy stanowi nadużycie

Przepisy Kodeksu Pracy odnoszące się do dyskryminacji nie mają zastosowania w razie nierównego traktowania niespowodowanego przyczyną (kryterium) uznaną za podstawę dyskryminacji.

Pełnienie obowiązków na stanowisku kierowniczym w jednostce organizacyjnej pomocy społecznej wymaga spełnienia ściśle określonych przez ustawodawcę kwalifikacji oraz stażu pracy w pomocy społecznej, niezależnie od tymczasowego charakteru powierzenia tych obowiązków, a praca związana z realizacją świadczeń rodzinnych nie kwalifikuje się jako staż pracy w ramach pomocy społecznej.

Zasada, zgodnie z którą prawo ojca do urlopu macierzyńskiego jest pochodną prawa matki do tego urlopu, jest błędna i prowadzi do dyskryminacji pracowników-ojców ze względu na płeć, co jest niezgodne z dyrektywą 2019/1158 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz Kodeksem pracy.

Karta Nauczyciela zawiera własne regulacje dotyczące czasu pracy nauczycieli, które są odrębne od przepisów Kodeksu pracy.

W przypadku przekształcenia stosunku służbowego funkcjonariusza w stosunek pracy na mocy ustawy, powinna być przyznana odprawa pieniężna, aby zachować zasadę równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne.

1. Funkcjonariusz Służby Celnej, który stracił swój status i podjął pracę na podstawie stosunku pracy po powołaniu Krajowej Administracji Skarbowej, ma prawo do roszczeń. 2. Przekształcenie stosunku służbowego w stosunek pracy nie jest sytuacją podobną do przekształcenia na podstawie art. 174 ust. 1 ustawy o KAS. Decyzja o przyjęciu propozycji zatrudnienia pracowniczego oznacza zakończenie stosunku

W sytuacji, gdy rozwiązanie umowy o pracę jest kwestionowane, istotne jest dokładne ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, w tym aktualnego stanu relacji między pracownikiem a pracodawcą. Nieuzasadnione założenia co do istnienia konfliktów lub nieaktualnych danych o stosunkach w miejscu pracy mogą prowadzić do błędnych rozstrzygnięć sądowych, co wymaga szczególnej ostrożności i dokładności

Prowadzenie działalności gospodarczej przez pracownika korpusu służby cywilnej, wbrew istniejącemu zakazowi, jest traktowane jako ciągłe i ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych, uprawniające pracodawcę do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.