Wiele podmiotów realizuje określone cele społeczne. Jednak przepisy prawa podatkowego nie dają podstaw do ich uprzywilejowanego traktowania.

1. Pojęcie "wystawi" należy interpretować jako sporządzenie dokumentów i jego przekazanie innemu podmiotowi tzn. wprowadzenie ich do obrotu prawnego. Faktura jedynie sporządzona, a nie wystawiona w znaczeniu podanym wyżej, czyli nie wprowadzona do obrotu prawnego, nie rodzi obowiązku podatkowego powstałego w trybie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku

Tajemnica skarbowa nie tylko ogranicza możliwość wykorzystywania danych zawartych w aktach objętych tą tajemnicą, lecz także uprawnia do udostępnienia tych danych jedynie podmiotom ściśle określonym przez prawo a wymienionych w art. 298 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, w którym nie mieści się małżonek podatnika. Jeżeli rzeczywiście dane, jakie

W sytuacji szczególnego uregulowania ustawowego właściwości rzeczowej i miejscowej organu uprawnionego do wydania decyzji na podstawie art. 245 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, norma wyrażona w tym przepisie wyłącza ogólne zasady określające właściwość organów podatkowych sformułowane w art. 16-18 Ordynacji podatkowej i przepisów do nich

W przypadku wątpliwości interpretacyjnych dotyczących tego czy strona składa zażalenie na postanowienie o ukaraniu karą porządkową, czy też wniosek o uchylenie tej kary, zawsze decydujące znaczenie ma treść zarzutów i wniosków zawartych w tym piśmie.

Przechowywanie sprzedanej rzeczy i późniejsze jej odebranie przez kupującego nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia podatkowego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1990 nr 90 poz. 416 ze zm./, za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych

Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia wtedy, gdy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo co prawda postępowanie takie przeprowadzono, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe /art. 233 par. 2 ustawy

Decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. To wszystko kryje w sobie formuła art. 210 par. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej /Dz.U. nr 137 poz. 926

Powołany przez urząd skarbowy art. 167 par. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż żądanie skarżącego o ponowne przeprowadzanie dowodu z opinii biegłych nie dotyczyło zmiany zakresu postępowania. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że może mieć on zastosowanie w sprawach wszczynanych na żądanie strony

Instytucja stwierdzenia nadpłaty, o której mowa w art. 79 par. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz instytucja zwrotu podatku VAT na podstawie art. 21 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, stanowią dwie różne podstawy prawa, które w żaden sposób nie wykluczają

Należy oczekiwać od organu podatkowego, by udzielał stronie nieorientującej się w zawiłościach procedury stosownych informacji. Nie dotyczy to jednak sytuacji, w której strona korzysta z pomocy kwalifikowanego pełnomocnika /adwokata, radcy prawnego, czy doradcy podatkowego/.

1. Postanowienia art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie ustanawiają dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług a stanowią jednoznacznie o utracie w 30 procent uprawnienia określonego w art. 19 ust. 1 tej ustawy. 2. Wobec zaniżenia kwoty zobowiązania podatkowego w złożonych deklaracjach podatkowych

Zestawienie treści przepisów art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482/ oraz paragrafu 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 września 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. nr 116 poz. 747/ wskazuje, że zwolnieniem przedmiotowym od podatku dochodowego od

Dla uznania danej gry za grę losową decydujące znaczenie ma spełnienie trzech warunków: nabycie losu lub innego dowodu udziału w grze, istnienie regulaminu oraz zależność wyniku od przypadku /art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach /Dz.U. 1998 nr 102 poz. 650 ze zm./. Nie ma natomiast znaczenia dla określenia charakteru gry, czy los

1. W przypadku, gdy część nieruchomości podatnika została zajęta pod drogę publiczną na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną /Dz.U. nr 133 poz. 872 ze zm./ i z dniem 1.01.1999 r. stała się własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, to podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie

Przepis art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./, jako przepis dotyczący zwolnienia od podatku - a więc zastosowania wyjątkowego odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania - winien być interpretowany ściśle. W świetle brzmienia tego przepisu nie jest możliwe uznanie, że nieodpłatne świadczenie podlega zwolnieniu

Wyjątek wprowadzony do przepisu art. 14a ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, dotyczący wyrobów preferowanych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2000 r., odnosi się tylko do "innych podatników sprzedających wyroby akcyzowe".

Odmówić wyjaśnienia wątpliwości prawnej.

1. Przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./, nie można odrywać od art. 9 ust. 1 tej ustawy, zobowiązującego podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie wysokości dochodu /straty/, podstawy opodatkowania i należnego podatku. 2. Przepisy art

Umowa sponsoringu polegająca na odpłatnym umieszczeniu reklam na koszulkach zawodników jest usługą w rozumieniu ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Usługi te zgodnie z art. 18 ust. 1 cytowanej ustawy podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 22 procent.

Stosownie do przepisu art. 52 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ organ podatkowy nie może potraktować na równi z zaległością podatkową zwrotu podatku, jeżeli podatnik wykaże, że zwrot nie nastąpił z jego winy. Brzmienie wymienionego przepisu prawa prowadzi do wniosku, że wykazanie przez podatnika braku winy powinno nastąpić w toku postępowania

Gdy zostanie skonkretyzowany przedmiot wykonanych prac /ilościowe lub wartościowe ujęcie przedmiotu opodatkowania/ można będzie ocenić jego wartość, względnie posłużyć się szacunkiem /art. 23 par. 1 Ordynacji podatkowej/. W toku dalszego postępowania należy dążyć do ustalenia, co konkretnie zostało wykonane przy założeniu, że w tym czasie inne firmy wykonywały podobne roboty. Dopiero, gdy podatnik

Agencja Celna, która dokonała zgłoszenia celnego towaru w imieniu importera jest osobą zgłaszającą w rozumieniu art. 3 par. 1 pkt 23 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ i w myśl art. 209 par. 3 Kodeksu celnego także dłużnikiem, na którym spoczywa obowiązek zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego /art. 3 par. 1 pkt 3/. Skoro Agencja Celna jako zgłaszająca