Zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowej następuje z mocy prawa w dniu powstania nadpłaty, a postanowienie organu podatkowego wydane w tej sprawie ma jedynie charakter deklaratoryjny i nie konstytuuje nowych skutków prawnych ani nie wchodzi do masy upadłości podatnika.

Sformułowanie zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.), zgodnie z którym „zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która: jest udostępniana przewoźnikom kolejowym”, stanowi w stanie prawnym

Wydanie wyroku bez udziału syndyka w sprawie upadłościowej P. D. skutkuje jego nieważnością z powodu braku zdolności procesowej upadłego, co prowadzi do uchylenia orzeczenia i ponownego rozpoznania sprawy z udziałem właściwego podmiotu.

Zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowej następuje z mocy prawa z dniem powstania nadpłaty i powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego do wysokości dokonanej kompensaty, natomiast postanowienie organu podatkowego ma charakter wyłącznie deklaratoryjny i potwierdza skutek już wcześniej zaistniały.

W przypadku posiadania oleju napędowego o nieznanym pochodzeniu, podatnik zobowiązany jest do zapłaty podatku akcyzowego, chyba że wykaże, iż podatek ten został już zapłacony przez sprzedawcę. Nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, dotyczącego technicznego aspektu zmiany parametrów paliwa, nie narusza zasad postępowania jeśli okoliczności sprawy nie wymagają wiedzy specjalistycznej.

Wniosek podatnika o odroczenie terminu płatności zaległości podatkowej niewypełniony formalnie, pozostawiony bez rozpatrzenia zgodnie z art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, nie narusza prawa, jeśli podatnik nie usunie braków w określonym terminie. Postępowanie procesowe wymagające kompletności wniosku, bez możliwości przedłużenia ustawowego terminu.

Serwery komputerowe, zarówno wirtualne, jak i fizyczne, stanowią urządzenia przemysłowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., a wynagrodzenie za ich użytkowanie podlega opodatkowaniu tzw. podatkiem u źródła.

Moment poniesienia wydatków kwalifikowanych w kontekście pomocy publicznej, zgodnie z przepisami, wyznacza moment ich faktycznego wydatkowania, a nie zaliczenia do ewidencji środków trwałych.

Zaskarżony wyrok i decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zostały uchylone. Organy podatkowe nie dostarczyły wystarczających dowodów na stwierdzenie nadużycia prawa, w konsekwencji należy ponownie przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem unijnych standardów w zakresie przepisów o VAT.

Sąd kasacyjny oddalił skargę na wyrok sądu pierwszej instancji z powodu braku uzasadnienia zgody organu na zablokowanie środków na rachunku VAT. Organ skarbowy nie wykazał prawdopodobieństwa wystąpienia zaległości podatkowych.

W przypadku skutecznego cofnięcia skargi kasacyjnej, które nie zmierza do obejścia prawa ani utrzymania w mocy aktu dotkniętego nieważnością, Naczelny Sąd Administracyjny umarza postępowanie kasacyjne oraz zarządza zwrot wpisu sądowego.

Cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne, jeżeli nie zmierza do obejścia prawa ani nie narusza interesu publicznego, a postępowanie kasacyjne podlega umorzeniu (art. 60 i 161 p.p.s.a.).

Brak uprawdopodobnienia braku winy podatnika w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, nie usprawiedliwia przywrócenia terminu, nawet w kontekście stanu epidemii COVID-19. Organizacja pracy wpływająca na dochowanie terminów procesowych leży po stronie podatnika.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karno-skarbowego nie uzasadnia zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego; zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu uchylający decyzję odpodatkową jest zgodny z prawem, mimo wadliwego uzasadnienia.