Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem oddalona; brak rażącego naruszenia prawa UE w zakresie zastosowania podwyższonej stawki akcyzy z powodu nieprzedłożenia zestawień oświadczeń nabywców.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nieprawidłowe doręczenie decyzji podatkowej pełnomocnikowi strony, z pominięciem formy komunikacji elektronicznej zgodnie z Ordynacją podatkową, skutkuje uznaniem, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego, co uzasadnia odrzucenie skargi na wojewódzkim szczeblu sądowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie dopuściło się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania bez rażącego naruszenia prawa. Wymierzona kara grzywny, jako środek dyscyplinujący, była zasadna.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, mogą być opodatkowane według stawek właściwych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli istnieje faktyczny bądź potencjalny związek z taką działalnością, niezależnie od ich faktycznego wykorzystania.

Wykreślenie podmiotu z KRS skutkuje utratą zdolności sądowej i czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym, obligując sąd do jego umorzenia. (art. 128 § 1 pkt 1 i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.)

Grunty po nieczynnych liniach kolejowych nie korzystają z podatkowego zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jeśli istnieje możliwość ich związania z prowadzoną działalnością gospodarczą, zaś materiał dowodowy musi być kompletny, aby ustalenie statusu linii kolejowej było prawidłowe.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeśli istnieje możliwość ich wykorzystania w tej działalności. Opodatkowanie nie jest uzależnione wyłącznie od posiadania tych gruntów przez przedsiębiorcę.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej mogą być opodatkowane jako związane z działalnością gospodarczą, nawet bez faktycznego użytkowania, jeśli są w posiadaniu przedsiębiorcy. Sam zamiar ich wykorzystania komercyjnego wystarcza do przypisania wyższych stawek podatkowych.

Brak wymaganych prawem oświadczeń nabywców oleju opałowego uniemożliwia zastosowanie obniżonej stawki akcyzy, niezależnie od faktycznego przeznaczenia paliwa. Zasada proporcjonalności wynikająca z prawa unijnego nie została naruszona przez orzeczenie nakładające podatek w pełnej stawce.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak oświadczeń nabywców oraz nieprzedłożenie zestawień uniemożliwiają zastosowanie preferencyjnej stawki akcyzy dla oleju opałowego. Pomimo wyroku TSUE, wymogi formalne nie zostały spełnione, co uzasadniało wynikające z prawa konwencje podatkowe.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną organu podatkowego, potwierdzając, że sprzedaż działek przez osobę fizyczną nie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli działania właściciela nie wykraczały poza ramy zwykłego zarządu majątkiem osobistym.

Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza oddalenie skargi kasacyjnej M. M. w przedmiocie odmowy przyznania ulgi podatkowej. Wyrok wskazuje na konieczność precyzyjnego formułowania zarzutów kasacyjnych. Brak uchybień procesowych w decyzji pierwszoinstancyjnej.

Wydatki na części produkcyjno-administracyjne, o ile są związane z rozwojem działalności produkcyjnej, mogą być uznane za koszty kwalifikowane nowej inwestycji, zgodnie z definicją w art. 2 pkt 7 u.w.n.i. oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia.

Rozliczenie VAT w transakcji aportu nieruchomości między P. Spółka z o.o. a P. S.A. wymaga ponownego zbadania, czy istotnym celem było osiągnięcie nieuprawnionej korzyści podatkowej; organ odwoławczy nie może zastąpić sądu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego.

Dla uzyskania zwolnienia z opodatkowania dochodu z tytułu zbycia nieruchomości, nie jest konieczne zamieszkiwanie na stałe w nabytym lokalu, jeżeli wydatki spełniają warunki określone w art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f., wystarczy przeznaczenie ich na cele mieszkaniowe.

Skarga kasacyjna wniesiona przez P.K. zostaje oddalona z powodu nieprecyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych oraz braku należytego uzasadnienia zarzutów, co uniemożliwia skuteczne podważenie prawidłowości ustaleń faktycznych i prawnych decyzji organu oraz wyroku WSA.

Skarga kasacyjna organu zasługuje na uwzględnienie, bowiem postępowania zabezpieczające skutecznie zawiesiły bieg terminu przedawnienia, a transakcje prowadzone przez J.K. były nierzetelne w świetle przepisów o VAT.

Skraga kasacyjna zasługująca na uwzględnienie dowodzi, że dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych konieczny jest związek tożsamości podmiotowej i czasowej pomiędzy postępowaniem karnym a podatkowym, oraz prawidłowe zawiadomienie o zawieszeniu.

Organ podatkowy dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, lecz nie z rażącym naruszeniem prawa. Wymierzono symboliczną grzywnę jako środek prewencyjno-represyjny.