Wyrok SN z dnia 31 sierpnia 2018 r., sygn. I CSK 567/17
Orzeczenie sądu administracyjnego objęte art. 287 pkt 1 p.p.s.a. jest orzeczeniem wstępnym orzekającym o niezgodności z prawem ostatecznej decyzji administracyjnej (prejudykatem), o którym mowa w art. 4171 § 2 k.c. otwierającym poszkodowanemu drogę do dochodzenia naprawienia szkody od Skarbu Państwa na podstawie tego przepisu.
Teza od Redakcji
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Paweł Grzegorczyk
SSN Agnieszka Piotrowska
w sprawie z powództwa G. sp. z o.o. w E. przeciwko Skarbowi Państwa - Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 sierpnia 2018 r., skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI ACa (...),
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu w (...) do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 maja 2015 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił powództwo G. sp. z o.o. w E. skierowane przeciwko Skarbowi Państwa - Generalnemu
Dyrektorowi Ochrony Środowiska o zasądzenie kwoty 108.391,84 zł wraz z ustawowymi odsetkami.
Z dokonanych ustaleń wynika, że powód pismem z 15 stycznia 2009 r. wystąpił do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w O. o wydanie pozwolenia na płoszenie i odstrzał redukcyjny 150 osobników kormorana czarnego, bytujących na terenie jezior: (...) L. (zwane też Ł., Ł.), K., w okresie od przylotu ptaków z zimowisk do dnia 30 listopada 2009 roku. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. decyzją z dnia 13 marca 2009 r. wyraził zgodę na płoszenie ptaków metodami akustycznymi oraz odstrzał do 150 osobników, wyłączając dwa jeziora - S. i L. Zezwolenie zostało wydane na okres po 1 sierpnia 2009 r. do odlotu ptaków, jednak nie dłużej niż do 30 listopada 2009 r. W uzasadnieniu podał, że na jeziorze L. występuje kolonia lęgowa kormorana, a na jeziorze S. kilka lat temu znajdowała się kolonia lęgowa. W odwołaniu od tej decyzji z dnia 21 maja 2009 r. powód domagał się jej uzupełnienia przez objęcie pozwoleniem na odstrzał ptaków również jezior S. i L. w ramach przyznanego limitu. Decyzją z 4 września 2009 roku Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy zezwolenia na odstrzał kormoranów na jeziorach S. i L. Powód w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zażądał uchylenia decyzji w zakresie odmowy wydania zgody na odstrzał. Wyrokiem z 21 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał skargę za uzasadnioną i uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy zezwolenia na odstrzał kormoranów na jeziorach S. i L. Stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo w istotnym zakresie, co uniemożliwiło oddalenie skargi. Uznał, że organy administracji nie zebrały i nie rozważyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nie wykazały też należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy. Doszło do naruszenia przez organ drugiej instancji zasady dwuinstancyjności przez ograniczenie się do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i pomimo rozpatrywania odwołania przez sześć miesięcy nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Podał, że organ drugiej instancji naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej, przewidzianą w art. 8 k.p.a., przez nieuzasadnioną zmianę oceny interesu prawnego strony, chociaż nie doszło do zmiany jego przesłanek. W poprzednich latach, w tych samych okolicznościach faktycznych zgoda na odstrzał kormorana była udzielana.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
