Uchwała SN z dnia 23 października 2002 r. sygn. I KZP 31/02
Magnetyczna karta telefoniczna nie jest „innym środkiem płatniczym” w rozumieniu art. 310 § 1 k.k.
Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański.
Sędziowie SN: E. Gaberle (sprawozdawca), L. Misiurkiewicz.
Zastępca Prokuratora Generalnego: R. Stefański.
Sąd Najwyższy w sprawie Rudolfa K., po rozpoznaniu, przekazanego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Apelacyjny w K., postanowieniem z dnia 17 lipca 2002 r, zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:
„Czy magnetyczna karta telefoniczna jest «innym środkiem płatni-czym» w rozumieniu art. 310 § 1 k.k.?”
uchwalił udzielić odpowiedzi j a k wyżej.
UZASADNIENIE
Przedstawione Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne postało na tle następującego stanu faktycznego.
Do Sądu Okręgowego w K. wpłynął akt oskarżenia przeciwko Rudolfowi K., w którym zarzucono mu popełnienie przestępstwa określonego w art. 310 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., polegającego na tym, że w grudniu2001 r. w K., działając czynem ciągłym i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przerobił nie mniej niż sto magnetycznych kart telefonicznych, a następnie puścił je w obieg, czym działał na szkodę Telekomunikacji Polskiej S.A. i Spółki z o.o. „Telefonika” w W.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
