Uchwała Składu 7 Sędziów SN z dnia 24 listopada 1998 r., sygn. III CZP 44/98
Sąd Najwyższy z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej po rozpoznaniu wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 1998 r. Kw. Pr. 41221/2/98 o rozstrzygnięcie następującego zagadnienia prawnego: „Czy sąd drugiej instancji uzasadnia z urzędu postanowienia nie kończące postępowania w sprawie?”
– podjął następującą uchwałę:
W postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia sąd drugiej instancji uzasadnia z urzędu postanowienia kończące to postępowanie.
Uzasadnienie
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego – działając na podstawie art. 16 ust. 2 w związku z art. 13 pkt 3 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym (Tekst jednolity: Dz.U. 1994 r. Nr 13, poz. 48) – złożył wniosek o podjęcie przez skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego uchwały rozstrzygającej następujące zagadnienie prawne: Czy sąd drugiej instancji uzasadnia z urzędu postanowienia nie kończące postępowania w sprawie?
Z uzasadnienia wniosku wynika, że dokonana dnia 1 marca 1996 r. zmiana kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. 1996 r. Nr 43, poz. 189) – polegająca na tym, że dawny art. 392 § 1 kpc, który stanowił: „Sąd rewizyjny uzasadnia wszelkie orzeczenia kończące postępowanie w drugiej instancji”, zastąpiony został przez art. 387 § 1 kpc w brzmieniu: „Sąd drugiej instancji uzasadnia z urzędu wyrok oraz postanowienie kończące postępowanie w sprawie” – stała się źródłem wątpliwości i zarazem rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych. Stanowisko Sądu Najwyższego w przedmiocie interpretacji art. 387 § 1 kpc wyrażone w uchwale z dnia 9 kwietnia 1997 r. III CZP 10/97 (OSNC 1997/8, poz. 100) – stwierdzające, że „wydane na posiedzeniu niejawnym postanowienie sądu drugiej instancji nie kończące postępowania w sprawie doręcza się z urzędu obu stronom wraz z uzasadnieniem” – nie usunęło tych wątpliwości i rozbieżności, a wręcz je spotęgowało. Znajduje to wyraz w orzeczeniach sądów apelacyjnych, a także sądów wojewódzkich w sprawach rozpoznawanych w drugiej instancji, które stosując rozbieżną interpretację art. 387 § 1 kpc doręczają bądź odmawiają doręczenia uzasadnienia postanowień nie kończących postępowania w sprawie, wydanych najczęściej w następstwie rozpoznania zażalenia.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
