Wyrok NSA z dnia 11 lipca 2023 r., sygn. III OSK 577/22
W świetle art. 127 ust. 7 ustawy prawo oświatowe, gmina ma obowiązek rozważyć zapewnienie bezpłatnego dowozu na zajęcia z wczesnego wspomagania rozwoju dla dzieci z niepełnosprawnościami, gdy takie wsparcie jest kluczowe dla efektywnego korzystania z przyznanych świadczeń.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 700/21 w sprawie ze skargi I. J. na czynność Burmistrza W. z dnia 12 marca 2021 r. nr GBAS.4464.2.2021.TS w przedmiocie odmowy zapewnienia bezpłatnego dowozu dziecka na zajęcia integracji sensorycznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 25 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 700/21 wydanym w sprawie ze skargi I. J. na czynność Burmistrza W. z 12 marca 2021 r. nr GBAS.4464.2.2021.TS w przedmiocie odmowy zapewnienia bezpłatnego dowozu dziecka na zajęcia integracji sensorycznej, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem skargi jest czynność polegająca na odmowie zapewnienia synowi skarżącej bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu na zajęcia integracji sensorycznej. Organ odmawiając skarżącej zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu naruszył art. 69 Konstytucji RP, nakładający na państwo obowiązek odrębnego potraktowania osób niepełnosprawnych, sprowadzający się do stworzenia regulacji szczególnej dla tego rodzaju grupy osób. Jakkolwiek na gruncie ustawy o pomocy społecznej nie można przyjąć, że osoby niepełnosprawne mają prawo do zaspokojenia wszystkich swoich roszczeń, to organ powinien rozważyć, czy odmawiając zapewnienia transportu i opieki nie powoduje iluzoryczności przyznanych synowi skarżącej specjalistycznych usług opiekuńczych obejmujących terapię z integracji sensorycznej. Skoro organ przyznał ww. usługi, których koszt pokrywany jest także z budżetu gminy, to winien rozważyć, czy tak kategoryczna odmowa zorganizowania dowozu dziecka wraz z opiekunem w celu wykonania tej decyzji, tylko z tego powodu, że ustawodawca pozostawił organowi w tej materii pewną dowolność, nie będzie oznaczała marnotrawienia środków przeznaczonych na te usługi. Zdaniem Sądu pierwszej instancji brak jest podstaw do powoływania się na fakultatywny charakter pomocy wynikającej z art. 127 ust. 7 Prawa oświatowego, ponieważ prowadziłoby to do pozbawienia syna skarżącej specjalnego świadczenia opiekuńczego. W konsekwencji Sąd uznał, iż pełne skorzystanie z przyznanych decyzją administracyjną specjalistycznych usług opiekuńczych oznacza również pomoc w dowozie do miejsca wykonywania świadczenia, co przesądzało o konieczności uznania zaskarżonej czynności za bezskuteczną.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
