Wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 791/19
Pomoc społeczna
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 987/18 w sprawie ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [..] w przedmiocie szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz Rady Miejskiej w G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 12 grudnia 2018 r., IV SA/Po 987/18, oddalił skargę Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w G. z [...] czerwca 2018 r. nr [..] w przedmiocie szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia udzielających schronienia osobom bezdomnym z terenu Gminy G.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że ustawodawca w art. 51 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 ze zm., dalej jako: "u.p.s.") określił pojęcie ośrodka wsparcia szeroko, uznając za taki ośrodek szereg placówek, realizujących na rzecz swych podopiecznych cele pomocy społecznej, a obejmujące przy tym m.in. zapewnienie im schronienia na dłuższy czas. Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, ograniczenie na potrzeby zaskarżonej uchwały zakresu definicji ośrodka wsparcia tylko do schroniska dla bezdomnych nie stanowi naruszenia art. 97 ust. 5 u.p.s. powodującego konieczność stwierdzenia nieważności uchwały, albowiem w zaskarżonej uchwale określono wyłącznie zasady ponoszenia odpłatności za pobyt w schronisku dla bezdomnych będącym ośrodkiem wsparcia udzielającym schronienia osobom bezdomnym. Uchwała nie dotyczy zatem innych ośrodków wsparcia przewidzianych w art. 51 ust. 4 u.p.s. Co do zasady, tego rodzaju "niezupełność" aktu prawa miejscowego, jakkolwiek stanowi naruszenie prawa, to jedynie nieistotne i nieprowadzące do pozbawienia tego aktu mocy obowiązującej, a to dlatego, że, "częściowa" realizacja kompetencji prawotwórczej nie stoi na przeszkodzie "uzupełnieniu brakującej części" regulacji prawnej w późniejszym terminie. Wyjątków od tej zasady upatruje się jedynie w przypadkach, gdy skutkiem niekompletnego unormowania byłaby "niewykonalność" aktu prawa miejscowego (rozumiana jako "nienadawanie się" przez ten akt do samodzielnego obowiązywania, wykonania i stosowania), względnie, gdyby takie niepełne unormowanie wywierało skutek dyskryminacyjny (tj. niezasadnie różnicowało sytuacje prawną podmiotów aktem objętych oraz nim nieobjętych na skutek wadliwego pominięcia) - wówczas koniecznym byłoby wyeliminowanie całego obarczonego taką wadą aktu z porządku prawnego. Ograniczenie zakresu podmiotowego uchwały nie stanowi zatem istotnego naruszenia art. 51 ust. 1 u.p.s.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
