Wyrok NSA z dnia 26 września 2019 r., sygn. II FSK 1053/19
Granice dla zawartej w interpretacji indywidualnej wypowiedzi organu wyznaczają z jednej strony przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne, z drugiej zaś problem prawny wyartykułowany w stanowisku wnioskodawcy co do oceny prawnej tych okoliczności faktycznych. W sprawie ze skargi na interpretację wyznaczają też one granice sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 26 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w Bielsku - Białej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 595/18 w sprawie ze skargi W. S.A. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w Bielsku - Białej z dnia 5 czerwca 2018 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.83.2018.1.EN w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, 2) zasądza od W. S.A. z siedzibą w L. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w Bielsku - Białej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 grudnia 2018 r. sygn.akt I SA/Lu 595/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpatrzeniu sprawy ze skargi W. Spółki Akcyjnej w L. (dalej: skarżąca, spółka), na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w Bielsku-Białej z dnia 5 czerwca 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych - uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną i zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.
Sąd podał, że w zaskarżonej interpretacji organ interpretacyjny uznał stanowisko skarżącej: 1) za nieprawidłowe - w zakresie zaliczenia do przychodów z tzw. innych źródeł przychodów uzyskanych z tytułu udzielonych licencji na znak towarowy, bowiem są to przychody pochodzące z tzw. zysków kapitałowych i 2) za nieprawidłowe - odnośnie do sposobu rozliczenia kosztów uzyskania przychodów. W uzasadnieniu interpretacji organ wyjaśnił, że spółka przedstawiła okoliczności, w których jest podmiotem działającym w branży budowlanej i deweloperskiej, w tym w szczególności prowadzi działalność gospodarczą w zakresie robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz w zakresie sprzedaży nieruchomości. Spółka jest podmiotem dominującym w grupie kapitałowej, do której należą spółki kapitałowe oraz spółki osobowe. W ramach prowadzonej działalności spółka realizuje liczne inwestycje zarówno samodzielnie, jak i poprzez spółki celowe, w tym w szczególności spółki osobowe (m.in. spółki komandytowe). W spółkach celowych spółka może pełnić zarówno rolę komandytariusza, jak i komplementariusza. Spółki celowe zajmują się realizacją określonych inwestycji budowlanych jako deweloperzy oraz sprzedażą ukończonych inwestycji deweloperskich (deweloperzy). Spółka jako wspólnik spółek celowych osiąga zarówno przychody, jak i ponosi koszty związane z uczestnictwem w tych spółkach, które są przypisywane proporcjonalnie do udziału. Przychody i koszty dotyczą przede wszystkim bieżącej działalności tych spółek, a więc działalności deweloperskiej. Spółka posiada wyłączne prawo własności zarejestrowanego w odpowiednim urzędzie ds. własności przemysłowej znaku towarowego, o określonej szacie słowno-graficznej (znak). W związku z tym, że spółka jest podmiotem działającym od 1994 r. i posiada rozpoznawalną oraz uznaną markę, deweloperzy realizujący inwestycje działają również pod znakiem, a spółka udziela deweloperom odpłatnych licencji na korzystanie z niego na podstawie umowy licencyjnej zawartej na czas nieokreślony (umowa). Stosownie do treści umowy, spółka (licencjodawca) udziela za wynagrodzeniem licencji na znak deweloperowi (licencjobiorcy), który zamierza prowadzić działalność gospodarczą z wykorzystaniem znaku, w szczególności w zakresie sprzedaży nieruchomości. Zgodnie z przedmiotem umowy, spółka zapewnia deweloperowi prawo do korzystania z licencji na znak. Licencja ta jest udzielana na terytorium Polski jako wyłączna i nieograniczona zakresem czasowym, niemniej prawo do korzystania ze znaku zostało ściśle powiązane z czasem obowiązywania umowy. W myśl postanowień dotyczących praw i obowiązków stron umowy spółka upoważnia dewelopera do wykorzystywania znaku wyłącznie na własny użytek, bez prawa do rozporządzania znakiem. Znak może być wykorzystywany przez dewelopera jedynie do prowadzenia działalności deweloperskiej. Deweloper nie może jednak w żaden sposób modyfikować lub przerabiać znaku, a sama spółka upoważniona jest do kontrolowania dewelopera w zakresie sposobów używania przez niego znaku. Jednocześnie - niezależnie od przekazywanego prawa do korzystania ze znaku - spółka wspiera dewelopera w zakresie efektywnego wykorzystywania udostępnionego mu znaku, w szczególności poprzez podejmowane działania marketingowe oraz reklamowe z wykorzystaniem znaku, w odniesieniu do sprzedaży nieruchomości przez developera. Stosownie do postanowień umowy z tytułu udostępnienia znaku oraz wspierania dewelopera w zakresie jego wykorzystywania spółka otrzymuje wynagrodzenie ustalane jako odsetek od przychodów osiąganych przez dewelopera z działalności gospodarczej, w ramach której wykorzystuje on znak. Opłata licencyjna jest kalkulowana odrębnie dla poszczególnych projektów deweloperskich realizowanych przez dewelopera z wykorzystywaniem znaku, a podstawę kalkulacji opłaty licencyjnej za dany okres (miesiąc) stanowią przychody netto uzyskane w tym okresie ze sprzedaży lokali mieszkalnych w ramach danego projektu deweloperskiego. Do 31 grudnia 2017 r. spółka z tytułu udzielonej deweloperom licencji rozpoznawała przychód podatkowy, zaś należności płacone przez deweloperów stanowiły dla spółki koszty podatkowe proporcjonalnie do jej udziału w zyskach deweloperów (spółek osobowych), tj. rozliczenie przychodów i kosztów z tytułu licencji odbywało się na analogicznych zasadach jak rozliczenia przychodów i kosztów spółek celowych, które były generowane przez podstawową działalność tych spółek, a więc działalność deweloperską. W wyniku wprowadzenia z dniem 1 stycznia 2018 r. do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2343 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.) podziału źródeł przychodów na dwie odrębne kategorie spółka powzięła wątpliwości dotyczące przyporządkowania przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów związanych z opisanymi licencjami na znak towarowy do właściwego źródła przychodów.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
