Wyrok NSA z dnia 26 marca 2019 r., sygn. I FSK 1022/17
Podatek od towarów i usług
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 904/16 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 30 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do października 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie kwotę 10.800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr. 1 - wyrok
Uzasadnienie
1. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną
1.1. K. sp. z o.o. w S. (dalej: Spółka lub Skarżąca) skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 904/16. Wyrokiem tym Sąd oddalił jej skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 30 września 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za poszczególne miesiące od kwietnia do października 2011 r.
Zaskarżoną decyzją Dyrektor IS utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 18 grudnia 2015 r. w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za kwiecień 2011 r., zaś w części dotyczącej pozostałych miesięcy (od maja do października 2011 r.) uchylił tę decyzję i określił zobowiązania podatkowe w niższych wysokościach niż organ pierwszej instancji.
Zasadniczym powodem wydania decyzji było uznanie, że Spółka bezpodstawnie odliczyła podatek z 7 faktur wystawionych przez M. (na fakturach z kwietnia i czerwca 2011 r. widniały dane: M. sp. z o.o. w X., natomiast na fakturach z lipca, września i października 2011 r. widniały dane: M. sp. z o.o. w Y. - zob. str. 5 decyzji Dyrektora IS) oraz z 24 faktur wystawionych przez T. sp. z o.o. w W. (dalej: T.). Zdaniem organów udokumentowane tymi fakturami sprzedaże paliwa faktycznie nie miały miejsca między podmiotami w nich ujętymi. Wobec tego rodzaju ustaleń zastosowano art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.), przyjmując jednocześnie, że Skarżącej nie chroniła tzw. dobra wiara. W przypadku bowiem rzekomych transakcji z M. świadomie i celowo Spółka posłużyła się pustymi fakturami, zaś w przypadku rzekomych transakcji z T. nie działała z należytą starannością w stosunku do tego podmiotu.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
