Wyrok NSA z dnia 23 października 2018 r., sygn. I FSK 1950/16
W przypadku fikcyjnych (pustych) faktur, ale w znaczeniu dokumentujących transakcje nieistniejące (tj. którym nie towarzyszy żadna realna dostawa towarów czy wykonanie usług), badanie dobrej wiary nie jest wymagane. Nie sposób bowiem przyjąć, że podatnik odliczający podatek z takiej faktury nie jest świadomy swojego oszukańczego działania czy nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktury nie towarzyszy w ogóle żadna dostawa towaru lub świadczenie usług przez podmiot ją wystawiający, ani żaden inny (obrót istnieje tylko na fakturze), albo tego rodzaju transakcję nabywca świadomie realizuje z jednym podmiotem, a dokumentuje u innego.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. S.A. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 399/16 w sprawie ze skargi B. S.A. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 24 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. S.A. z siedzibą w J. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 14400 (czternaście tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 399/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. S.A. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 24 marca 2016 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do sierpnia 2009 r.
Sąd ten zaakceptował stanowisko organów, które w rozstrzygnięciach zapadłych w toku postępowania stwierdziły, że z uwagi na treść art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.), spółce nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z sześciu faktur wystawionych przez P. z siedzibą w G., dokumentujących wykonanie robót budowlano-remontowych na terenie O. w S., bowiem faktury te nie odzwierciedlają rzeczywiście dokonanych transakcji pomiędzy podmiotami na nich wskazanymi. W pierwszym rzędzie Sąd I instancji powołał się za organami na ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, tj. wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt [...], którym P.J. został uznany za winnego tego, że w okresie od 2 grudnia 2008 r. do 23 kwietnia 2011 r. w celu narażenia na uszczuplenie należności podatkowych świadomie wprowadził do obrotu 185 nierzetelnych faktu VAT (w tym faktur wystawionych na rzecz skarżącej spółki i zakwestionowanych w niniejszym postępowaniu). W związku z tym Sąd stwierdził, że na podstawie art. 11 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany jest ustaleniami przedmiotowego wyroku skazującego, który zapadł wobec P. J. i nie może podważać ustaleń z niego wynikających. Niezależnie od tego ustalenia owe wspiera zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, z którego wynika, że P.J. nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej, a jedynie pozorował prowadzenie takiej działalności zajmując się procederem wystawiania tzw. pustych faktur. Został wykreślony z rejestru VAT z dniem 18 czerwca 2010 r., nie prowadził ewidencji nabyć, nie dysponował odpowiednim zapleczem technicznym, ani zasobem pracowników pozwalającym na prowadzenie działalności w zakresie wskazanym w spornych fakturach. Okoliczność, iż faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych potwierdził sam ich wystawca zeznając, iż nigdy nie wykonywał żadnych usług na rzecz spółki B., ani nie zlecił ich wykonania podwykonawcy, a współpraca z E. B. (osobą reprezentującą spółkę) polegała jedynie na wystawianiu przez niego fikcyjnych faktur na rzecz firm E. B. dotyczących rzekomego wykonania robót budowlanych. Z kolei przedłożone przez skarżącą spółkę dokumenty dotyczące rzekomo wykonanych prac budowlanych nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji, którą dysponuje Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w S., ponadto z dokumentów tych nie wynika, że P.J. był wykonawcą, czy osobą zgłaszającą prace budowlane. Przesłuchani w toku postępowania odwoławczego świadkowie (W.B., M. B., H. B. - osoby wchodzące w skład spółek B.) nie posiadały wiedzy na temat współpracy z firmą P. J..
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
