Wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. II FSK 3575/16
Podatek od nieruchomości
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Marek Kraus, Protokolant Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.S.W. S.A. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 245/16 w sprawie ze skargi J.S.W. S.A. z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 18 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
UZASADNIENIE 1.1 Wyrokiem z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 245/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. S.A. (dalej: Skarżąca lub Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (dalej: SKO) z dnia 18 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. 1.2 Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że: ostanowieniem z dnia 23 lutego 2015 r. Wójt Gminy P. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r., kwestionując skorygowaną przez nią deklarację podatkową i uznając, iż nie zawiera ona wszystkich przedmiotów podlegających opodatkowaniu (obudów górniczych). Decyzją z dnia 27 października 2015 r. organ pierwszej instancji określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 8.404.946 zł. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego: art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 716, dalej: u.p.o.l.) w zw. z art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290, dalej: P.b.) oraz art. 217 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości obudowy wyrobiska górniczego, a w konsekwencji uwzględnienie w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości wartości podziemnego wyrobiska górniczego. Nadto zarzuciła naruszenie art. 121, art. 122, art. 123, art. 125 § 1, art. 187 § 1 i art. 200 Ordynacji podatkowej - dalej: O.p. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ omówił przepisy prawa materialnego odnoszące się do opodatkowania budowli. Następnie wskazał, że ich analizy oraz wzajemnej relacji dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09, w którym zawarł dyrektywy interpretacyjne, mające także zastosowanie w niniejszej sprawie. Tak więc Trybunał wskazał, iż podziemne wyrobisko górnicze nie stanowi budowli, ale art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. może odnosić się do obiektów i urządzeń zlokalizowanych w tych wyrobiskach. Ponieważ realizacja wytycznych Trybunału wymaga wiedzy specjalistycznej do akt sprawy włączony dowód z opinii biegłego A.K., posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania, kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, uzyskany w postępowaniu podatkowym tożsamym przedmiotowo i podmiotowo, jednakże za 2007 r. W opinii biegły poddał ocenie obiekty wykazane przez Spółkę i wskazał, iż w przestrzeni wyrobiska górniczego dla zapewnienia niezbędnych funkcji zostały umieszczone obiekty budowlane, które wyczerpują znamiona budowli zawarte w ustawie Prawo budowlane. Jako budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. występują m.in. konstrukcje oporowe dla odprężonych wewnątrz naturalnego sklepienia mas skalnych (obudowy wyrobisk), sieci techniczne (rurociągi i kable), linie kolejowe. Organ po dokonaniu analizy pojęcia konstrukcje oporowe z uwzględnieniem opinii biegłego oraz stanowiska orzecznictwa (niejednolitego) za trafne uznał zakwalifikowanie obudów górniczych jako budowli w postaci konstrukcji oporowej. Budowle są w posiadaniu przedsiębiorcy i są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.p.o.l. SKO zaakceptowało także ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania. Organ ten przyjął bowiem zestawienie wartości przedstawione przez Spółkę oraz wyłączenie kosztów wskazanych przez Spółkę i określił wysokość podatku z ich uwzględnieniem w stosunku do obiektów, które uznał za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. SKO nie dopatrzyło się także naruszenia przez organ pierwszej instancji prawa procesowego. 1.3 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła:
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
