Wyrok NSA z dnia 18 października 2018 r., sygn. II FSK 2887/16
Zwrot "koszty uzyskania przychodów" należy rozumieć w sposób na jaki wskazuje treść art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i podmiotem ponoszącym wydatek zaliczany do kosztu uzyskania przychodów musi być podatnik. To na podatniku spoczywa obowiązek dokumentowania ponoszonych przez niego wydatków w stopniu umożliwiającym wykazanie zaistnienia związku przyczynowego pomiędzy tymi wydatkami a osiąganymi przychodami. Także odpisy amortyzacyjne, jako koszty uzyskania przychodu, muszą mieć związek z uzyskiwanymi przychodami, co wynika bezpośrednio z dyspozycji przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA (del.) Cezary Koziński (sprawozdawca), Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 383/16 w sprawie ze skargi J. R. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015 r. nr ILPB1/4511-1-1354/15-5/PP w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. R. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 15 czerwca 2016 r. o sygn. akt I SA/Wr 383/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. R. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca") złożoną na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Z opisanego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy wynika, iż we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżący wskazał, że jest wspólnikiem w spółce jawnej. Spółka ta posiada na własność nieruchomość, która wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmu, zakupu i sprzedaży nieruchomości. Nieruchomość ta została wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Pomiędzy spółką (wynajmujący) a podmiotem (najemca) została zawarta umowa najmu wskazanej nieruchomości. W ramach umowy najmu, najemca został uprawniony do dostosowania lokalu oraz przeprowadzenia na nim prac budowlanych mających na celu dostosowanie przedmiotu najmu do swojego użytku. Prace przeprowadzone przez najemcę są prowadzone przez niego na własny koszt i ryzyko, jednakże są trwale związane z przedmiotem najmu, czyli z nieruchomością, w której jest posadowiony lokal przez niego wynajmowany. Wynajmujący - po zakończeniu stosunku najmu - nie jest obowiązany do zwrotu najemcy kosztów związanych z przystosowaniem przedmiotu najmu, zaś najemca nie jest obowiązany po zakończeniu przedmiotu najmu do usunięcia poczynionych przez siebie prac budowlanych. Najemca ponadto uczestniczy w kosztach wynajmującego ponoszonych względem wskazanej nieruchomości, stanowiącej własność spółki. Spółka obecnie planuje dokonać sprzedaży omawianej nieruchomości.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
