Wyrok NSA z dnia 5 września 2018 r., sygn. II FSK 2052/16
Administracyjne postępowanie
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia WSA del. Cezary Koziński, Protokolant Joanna Legieć, po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 771/15 w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 16 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Uzasadnienie
1.1 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 lutego 2016 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt: III SA/Wa 771/15, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.,) - dalej p.p.s.a., oddalił skargę H. sp. z o.o. z siedzibą w W. (skarżąca, spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 16 stycznia 2015 r., w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 13 października 2014 r., określającej spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 rok. 1.2 Zaskarżonym postanowieniem z 16 stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił skarżącej reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika wykonującego zawód adwokata, przywrócenia terminu do złożenia odwołania od wskazanej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 162 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej O.p., przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu. Jednak w ocenie organu, okoliczności, na które powołał się pełnomocnik w złożonym wniosku o przywrócenie terminu, czyli brak odebrania decyzji spowodowany hospitalizacją pełnomocnika, powikłaniami po chorobie, pobytem pełnomocnika w S. oraz jego powrotem do W. pod koniec pierwszego tygodnia listopada 2014 r., nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Organ zauważył, że decyzja została doręczona skutecznie zgodnie z art. 150 O.p., w dniu 31 października 2014 r. Z tego względu termin do wniesienia od niej odwołania rozpoczął swój bieg 1 listopada 2014 r., a zakończył 14 listopada 2014 r., a więc kilka dni po powrocie pełnomocnika do W. Ponadto, organ zauważył, że z załączonych do wniosku dokumentów, tj. zaświadczenia lekarskiego z 7 października 2014 r., wydanego przez specjalistę chorób wewnętrznych, zaświadczenia lekarskiego z 24 października 2014 r. wydanego przez specjalistę chirurga, wynika, że pełnomocnik skarżącej był niezdolny do pracy w okresie od 24 września 2014 r., do 26 października 2014 r., a także w dniach od 24 października do 3 listopada 2014 r. Z powodu choroby i konieczności unieruchomienia kończyny dolnej lewej pełnomocnik miał bezwzględny zakaz chodzenia. W konsekwencji choroba i związane z nią unieruchomienie kończyny obejmowały okres od 24 września 2014 r., do 3 listopada 2014 r., a więc w okresie po 3 listopada 2014 r. brak było przeszkód zdrowotnych dla wniesienia odwołania, którego termin przypadał na okres od 1 listopada 2014 r. do 14 listopada 2014 r. Organ dodał, że pełnomocnik spółki powinien tak zorganizować swoją pracę, aby nie było problemów z odbiorem na bieżąco korespondencji kierowanej na wskazany przez niego adres do korespondencji, przedstawione okoliczności świadczą, według organu, o braku należytej staranności pełnomocnika skarżącej w załatwianiu spraw. 1.3 Skarżąca nie zgodziła się z wydanym postanowieniem i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie postanowienia, zarzuciła mu naruszenie art. 162 i następnych O.p., poprzez błędne uznanie, że wskazana w tym przepisie wina podatnika powinna być rozumiana jako brak należytej staranności. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. 1.4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że organ trafnie w zaskarżonym postanowieniu ocenił, iż art. 162 § 1 O.p. nie pozwalał na przywrócenie terminu w rozpoznawanej sprawie, gdyż podane we wniosku o przywrócenie terminu przyczyny jego uchybienia nie były niezawinione przez pełnomocnika. W ocenie Sądu art. 162 O.p. interpretowany literalnie stanowi, że przywrócenie terminu jest możliwe, gdy jego uchybienie wyniknęło z przyczyn niezawinionych przez podatnika. Wina pełnomocnika obciąża samego mocodawcę, tak samo zresztą, jak mocodawcę obciąża wina osób, którymi pełnomocnik się posługuje. Sąd argumentował, że z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej był niezdolny do pracy w dniach od 24 października do 3 listopada 2014 r. Decyzja z dnia 13 października 2014 r. została natomiast doręczona, na zasadzie fikcji prawnej doręczenia z art. 150 § 2 O.p. w dniu 31 października 2014 r. Ostatnim dniem terminu na wniesienie odwołania był 14 listopada 2014 r., zatem ani wspomniana choroba pełnomocnika, abstrahując od faktu, że nie każda choroba, sama w sobie, usprawiedliwia uchybienie terminu, ani jego nieobecność w Warszawie trwająca do końca pierwszego tygodnia listopada 2014 r., nie stanowiły przeszkody w terminowym wniesieniu odwołania, skoro można je było wnieść aż do dnia 14 listopada 2014 r. 2.1 Skarżąca w skardze kasacyjnej, zaskarżając wskazany powyżej wyrok w całości i wskazując na art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzuciła mu: naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. wadliwą wykładnię art. 162 i nast. Ordynacji podatkowej poprzez w szczególności błędne uznanie, iż wskazana w tym przepisie wina podatnika powinna być rozumiana jako brak należytej staranności oraz nierozpoznanie twierdzeń strony skarżącej, wskazanych w skardze. Przy tak sformułowanym zarzucie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. 2.2 Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1 Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie. Ze uwagi na sposób sformułowania i treść zarzutu skargi kasacyjnej przypomnieć należy pewne zasadnicze kwestie odnoszące się do zakresu kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Otóż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w analizowanej sprawie nie wystąpiła. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.), zaś jej granice wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
