Wyrok NSA z dnia 5 września 2017 r., sygn. II FSK 1998/15
Postępowanie dowodowe nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA (del.) Artur Adamiec, Protokolant Ewelina Wołosiak, po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3121/14 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 23 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 3121/14) oddalił skargę M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 23 września 2013 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2008 r.
Ze stanu sprawy jaki przedstawił Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wynika, że organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 18 marca 2013 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji naruszył procedury postępowania podatkowego. Dwoma postanowieniami z 16 października 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął wobec skarżącego odrębne postępowania podatkowe w sprawach ustalenia zobowiązań podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2007 r. i 2008 r. Działanie polegające na wszczęciu tych postępowań, a następnie wzywanie skarżącego jednym wezwaniem do okazania dokumentów za oba lata podatkowe oznacza, iż organ podatkowy bez podstawy prawnej prowadził jedno postępowanie w dwóch odrębnych sprawach. W rezultacie zgromadzono materiał dowodowy (akta wspólne), w oparciu o który nie sposób stwierdzić, jakie dokumenty stanowiły podstawę rozstrzygnięcia za dany rok podatkowy. Stanowiło to zdaniem Dyrektora naruszenie art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.). Wątpliwości organu budził też charakter przesłuchania skarżącego, przeprowadzonego 18 stycznia 2013 r. skarżącego uprzedzono o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywego zeznania, ale w protokole nie odnotowano jego zgody nie na przesłuchanie jako strony (art. 199 O.p.). Nie można też stwierdzić, że 18 stycznia 2013 r. przyjęto od skarżącego oświadczenie w trybie art. 180 § 2 O.p., ponieważ z treści protokołu nie wynika, aby skarżący złożył wniosek o odebranie takiego oświadczenia. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej Naczelnik US nie wyjaśnił wszystkich wydatków poniesionych przez skarżącego w 2008 r. I tak, nie podjął próby ustalenia rzeczywistych kosztów utrzymania rodziny, a oparł się na danych statystycznych, choć dysponował dokumentami bankowymi zawierającymi informacje o transakcjach. Nie ustalono też, czy w 2008 r. skarżący zakładał lokaty bankowe. Przede wszystkim jednak, z materiału dowodowego i decyzji wynika, iż nie dokonano pełnej analizy poczynionych ustaleń z uwzględnieniem chronologii zdarzeń, jak to nakazuje art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 1993 r. nr 90, poz. 416 ze zm.) dalej: u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. Tymczasem Naczelnik Urzędu Skarbowego rozliczył przychody i wydatki skarżącego za datę odniesienia przyjmując 29 kwietnia 2008 r., tj. datę zakupu samochodu Mercedes-Benz Z niewyjaśnionych powodów pominął natomiast inne znaczące wydatki, jak zwrot A. L. zaliczki w kwocie 20.000 zł oraz spłaty kredytu w łącznej kwocie 7.497,46 zł. Wydatki te nie zostały rozliczone z uwzględnieniem chronologii zdarzeń, choć wskazano je już w postanowieniu o wszczęciu postępowania w sprawie. Wątpliwości organu odwoławczego budziły też ustalenia dotyczące ustroju majątkowego małżonków.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
