Wyrok NSA z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. II OSK 756/14
W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść ? w granicach określonych w skardze ? do ocen o charakterze prawnomaterialnym.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 474/13 w sprawie ze skargi W. M. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia 15 kwietnia 2013 r. nr ... w przedmiocie nakazu rozbiórki tarasu z zadaszeniem oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 474/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi W. M., zw. dalej skarżącym, na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., zw. dalej WINB, z dnia 15 kwietnia 2013 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki tarasu z zadaszeniem, uchylił zaskarżoną decyzję.
W motywach wyroku Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja WINB o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zw. dalej PINB, o nakazie dokonania rozbiórki tarasu wraz z zadaszeniem oraz o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Uzasadniając zaskarżone orzeczenie Sąd stwierdził, że podane w zaskarżonej decyzji WINB uchybienia przepisów prawa nie mają charakteru naruszeń przepisów postępowania. Zdaniem Sądu, wskazany jako niewłaściwie zastosowany art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, nie jest przepisem proceduralnym lecz przepisem prawa materialnego. Jego treść wskazuje konsekwencje stwierdzenia niewykonania przez inwestora obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Moc prawna regulacji art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, wyposaża organy nadzoru architektoniczno-budowlanego w kompetencje do wiążącego ustalania zachowań podmiotów administrowanych. Powołany przepis ustalając rodzaje nakazów kierowanych do inwestorów nie jest przepisem proceduralnym, czyli takim który ustala przebieg czynności organu mających doprowadzić do wydania decyzji administracyjnej. Określa on rodzaje nakazów jakie mają doprowadzić do wyeliminowania stanu samowoli budowlanej, ustala sferę praw i obowiązków w sferze prawa materialnego, a nie procesowego. W ocenie Sądu, organ odwoławczy podkreślając, że organ I instancji nie mógł ponownie nakładać obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w istocie zakwestionował sposób konkretyzacji normy prawa materialnego, do czego nie jest uprawniony treścią art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji, jeżeli organ odwoławczy dostrzeże wyłącznie naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci nieprawidłowego ustalenia treści stosunku prawnoadministracyjnego, to winien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i zreformować wydaną decyzję przy uwzględnieniu zakazu wynikającego z art. 139 k.p.a.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
