Wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. II OSK 1052/13
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA del. Tamara Dziełakowska Protokolant: Starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. E. Sp. z o.o. z siedzibą w J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2076/12 w sprawie ze skargi T. E. Sp. z o.o. z siedzibą w J. G. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 19 czerwca 2012 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2076/12, oddalił skargę T. E. Sp. z o.o. z siedzibą w J. G. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 19 czerwca 2012 r., nr ..., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W motywach wyroku Sąd powołała się na następujący stan sprawy: decyzją z dnia 19 czerwca 2012 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 24 kwietnia 2012 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności punktu II ppkt 2 decyzji Wojewody M. z 2 czerwca 2004 r., zwanej dalej również pozwoleniem wodnoprawnym z 2004 r., w której zobowiązano Zakład Energetyczny K. S.A. w K. do partycypowania w kosztach utrzymania Stopnia Wodnego P., ponoszonych przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K., zwany dalej RZGW, w wysokości 10% wartości rocznej produkcji netto Elektrowni Wodnej P..
Obie zaskarżone decyzje Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wskazanego zapisu pozwolenia wodnoprawnego z 2004 r. zwróciła się następczyni prawna Zakładu Energetycznego K. S.A. w K., dalej zwanego ZEK, - T. E. Sp. z o.o. w J. G., dalej zwanego jako skarżąca lub T. Żądanie swe motywowała rażącym naruszeniem art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego. Upatrywała go: w braku powiązania nałożonego na nią obciążenia finansowego z kosztami utrzymania, faktycznie poniesionymi przez właściciela urządzenia wodnego; w nieuprawnionym określeniu jej udziału w tych kosztach przez odniesienie go do rocznej produkcji netto elektrowni, co nie ma żadnego związku z kosztami utrzymania obiektów Stopnia Wodnego P., ponoszonymi przez RZGW; w błędnym uznaniu stopnia wodnego za urządzenie wodne, podczas gdy urządzeniami wodnymi są obiekty stopni wodnych i tylko one mogły być źródłem korzyści, w tym dla elektrowni takim urządzeniem był wyłącznie jaz.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
