Wyrok NSA z dnia 11 września 2013 r., sygn. II FSK 2629/11
Skoro zapłata kary umownej przez podatnika była koniecznością, a nie wyborem korzystniejszego dla niego wariantu, to nie mógł on pozostawać w jakimkolwiek związku z przesłankami działania, które można by uznać za ukierunkowane na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędziowie: NSA Stefan Babiarz, del. WSA Bartosz Wojciechowski (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2735/10 w sprawie ze skargi M. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 9 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od M. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 21 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2735/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. S.A. z siedzibą w W., uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z 9 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji przede wszystkim przedstawił treść wniosku skarżącej spółki o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego wynikało, że konsorcjum, którego liderem był wnioskodawca, podpisało [...] 2009 r. umowę z Gminą A. na wykonanie projektu wykonawczego oraz budowę [...] w A.. W trakcie robót Gmina A. pismem z [...] 2009 r., oświadczyła, że rozwiązuje umowę, powołując jako podstawę opóźnienie w jej realizacji, określone w pkt 15.3 lit a) i d) umowy oraz zwróciła się do konsorcjum o zapłatę kary umownej w wysokości [...] zł. Spółka oraz konsorcjanci w dniu [...] 2010 r., podpisały z Gminą A. porozumienie, w wyniku którego zamawiający oświadczył, że jego roszczenie o zapłatę kary umownej nie jest roszczeniem odszkodowawczym, ponieważ nie poniósł szkody w związku z wystąpieniem okoliczności, które zostały przytoczone przez zamawiającego jako podstawy do złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy oraz w związku z wykonywaniem umowy przez wykonawcę (konsorcjum). Ponadto zmawiający stwierdził, że uzyskał oszczędności o których mowa pkt 7.4 porozumienia. W rezultacie zamawiający zmniejszył karę umowną do kwoty [...] zł, opierając jej podstawę na art. 15.3 lit a) umowy, który dawał mu prawo do żądania kary umownej w przypadku stwierdzenia, że opóźnienie w realizacji umowy mogłoby utrudnić lub uniemożliwić rozpoczęcie lub przeprowadzenie [...]. Ustalono również, że konsorcjum na mocy zawartego porozumienia uzyska przychody ze sprzedaży elementów infrastruktury technicznej oraz z tytułu udostępnienia zaplecza infrastruktury oraz innych urządzeń technicznych, co wynikało z pkt 7.3 porozumienia. Ponadto w pkt 3.2 porozumienia zapisano, że konsorcjum uzyska przychód z tytułu wykonanych, a nieodebranych dotychczas przez inwestora robót. Na wykonany zakres robót konsorcjum miało wystawić fakturę oraz udzielić gwarancji i rękojmi, co wynikało z pkt 4 porozumienia. Konsorcjanci podzielili rzeczowo zakres robót, w ten sposób, że karę umowną ponieśli ci z nich, którzy, według harmonogramu rzeczowo-finansowego, wykonywali roboty do momentu rozwiązania umowy. Skarżąca spółka zamierzała zaliczyć do kosztów podatkowych karę w wysokości przypadającej proporcjonalnie do wartości robót przez siebie wykonywanych na moment rozwiązania umowy oraz przyjętych ryzyk. W pozostałej części kara miała stanowić koszt innych konsorcjantów. Nota za kary została wystawiona przez zamawiającego na lidera konsorcjum, to jest: skarżącą spółkę. Aby właściwie rozliczyć karę, spółka z otrzymanej noty uznała za koszt tylko tę jej część, która odpowiadała jej udziałowi w karze umownej. Pozostałą część przeniosła notami obciążeniowymi na pozostałych konsorcjantów. Nota obciążeniowa nie stanowiła w tym wariancie przychodu podatkowego wnioskodawcy, według zasady określonej w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., nr 54, poz. 654 ze zm.; dalej: u.p.d.o.p.).
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
