Wyrok NSA z dnia 21 padziernika 2011 r., sygn. I OSK 968/11
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędzia del. WSA Marian Wolanin (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 21 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1512/10 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1512/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] września 2010 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. R. S. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego "na dofinansowanie kosztu utrzymania w miesiącu maju 2010 r." W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż jest osobą bezrobotną i niepełnosprawną. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. odmówiono uwzględnienia wniosku i w wyniku złożenia odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] września 2010 r. ze wskazaniem, że dnia [...] maja 2010 r. pracownik socjalny udał się pod adres, podawany konsekwentnie przez skarżącego jako jego miejsce zamieszkania. Ponieważ pod wskazanym adresem nie zastano skarżącego, wystosowano do niego powiadomienie o kolejnym terminie przeprowadzenia wywiadu, tj. w dniach: [...] czerwca 2010 r. w godzinach 12:00-16:00, [...] czerwca 2010 r. w godzinach 12:00-16:00 oraz [...] czerwca 2010 r. w godzinach 08:00-12:00. W dniu [...] czerwca 2010 r., ok. godz. 13:00 pracownik socjalny udał się pod adres wskazywany przez klienta, gdzie - tak jak poprzednio nie zastał skarżącego, zaś tego samego dnia, o godz. 14:43 do MOPS w P. wpłynęło pismo R. S., nadesłane drogą faxową, informujące, iż wyznaczony terminarz bojkotuje. Następnie organ pierwszej instancji wyznaczył kolejne terminy przeprowadzenia wywiadu - w dniach [...] czerwca 2010 r., informując zarazem o możliwych godzinach wizyty pracownika socjalnego. W dniu [...] czerwca 2010 r., R. S. ponownie przesłał do MOPS w P. pismo, w którym poinformował, iż w żadnym z wyznaczonych terminów nie zamierza oczekiwać na pracownika socjalnego, gdyż w ten sposób "wyraża sprzeciw przeciwko bezprawnej praktyce wyznaczania kilkudniowych terminów oczekiwania". W dniach [...] i [...] czerwca 2010 r. pracownik socjalny ponownie udał się pod adres wskazywany konsekwentnie przez R. S. jako jego miejsce zamieszkania i tak jak w czasie kilku poprzednich wizyt nie zastał jednak podopiecznego. Swoimi działaniami R. S. uniemożliwia pracownikowi socjalnemu przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Zachowanie skarżącego nosi także znamiona braku współpracy z pracownikiem socjalnym, co w konsekwencji skutkuje odmową przyznania wnioskowanych świadczeń. Organ pomocy społecznej podjął wystarczające kroki i starania w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu wskazywanym przez wnioskodawcę jako miejsce jego zamieszkania. Kilkakrotnie podejmowane próby spotkania w wyznaczonych terminach, za każdym razem były przez R. S. - jak sam wskazywał - bojkotowane, co w konsekwencji uniemożliwiło przeprowadzenie wywiadu. Działania organu pierwszej instancji, w tym względzie, czyniły zadość nie tylko obowiązującym przepisom prawa, w tym regulacjom wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz.U. Nr 77 poz. 672 ze zm.), ale podejmowane były z poszanowaniem praw i interesów podopiecznego. Uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania nosi znamiona braku współdziałania z pracownikiem socjalnym i sama w sobie stanowi już wystarczającą przesłankę odmowy przyznania świadczeń w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, brak współdziałania osoby wnioskującej z pracownikiem społecznym mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. O braku współdziałania z pracownikiem socjalnym świadczy również postawa skarżącego w kwestii realizacji przez niego kontraktu socjalnego. Skarżący nie tylko nie wykazywał własnej inicjatywy w celu rozwiązania swej trudnej sytuacji życiowej, ale też ignorował propozycje kierowane do niego w tym obszarze przez organ pomocy społecznej. R. S. konsekwentnie odrzucał proponowane mu rozwiązania, formułując własne warunki, od których spełnienia uzależniał podjęcie prac społecznie użytecznych. Odpowiadając na przedstawiane propozycje odpowiadał na przykład, iż prace podejmie jeśli otrzyma interesującą propozycję, wskazywał również iż w ogóle nie jest zainteresowany współpracą z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swoich problemów i "podejmuje działania w MOPS, aby udowodnić istniejące w nim absurdy". Wizyty w sprawie podjęcia prac społecznie użytecznych przez skarżącego kończyły się wyznaczeniem przez niego kolejnych terminów na podjęcie decyzji w tej materii. Pomimo to, podejmowano kroki w celu umożliwienia podopiecznemu wywiązanie się z kontraktu - m.in. wychodząc naprzeciw oczekiwaniom klienta przystano na proponowaną przez niego formę pracy (pisanie w imieniu podopiecznych Stowarzyszenia [...] podań i pism do różnych instytucji), ograniczając czas wykonywania pracy do zaledwie jednego dnia w tygodniu. Skarżący oświadczył, iż prace te może wykonywać wyłącznie jeden raz w miesiącu. Organ odwoławczy na podstawie informacji przekazywanych przez Stowarzyszenie ustalił zaś, że skarżący w ogóle nie jest zainteresowany podjęciem prac społecznie użytecznych. Przedstawiona skarżącemu propozycja pracy jest zgodna z jego oczekiwaniami, dotyczy pracy lekkiej, umysłowej, wykonywanej w miejscowości, w której - jak utrzymuje - mieszka. Praca ta z całą pewnością byłaby dla skarżącego mniej uciążliwa niż wykonywane obecnie obowiązki społeczne, nie wymagałaby bowiem dojazdów do innej miejscowości, w której działa jego stowarzyszenie, zaś stopień niepełnosprawności, stwierdzony u skarżącego, z całą pewnością nie stanowi przeszkody do podjęcia tego rodzaju prac. Praca ta pozwoliłaby zarazem na znaczną poprawę sytuacji finansowej skarżącego, miesięczne dochody z tytułu jej wykonywania wynosiłyby bowiem ok. 280 zł. W tym stanie rzeczy, odmowę podjęcia prac społecznie użytecznych, organ odwoławczy uznał za nieuzasadnioną.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
