Wyrok NSA z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. II OSK 857/11
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski del. NSA Janina Kosowska Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Miejskiej Wrocławia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 680/10 w sprawie ze skargi M. M. na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 20 maja 2010 r. nr L/1466/10 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 10 lutego 2011 r., II SA/Wr 680/10 stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z 20 maja 2010 r., nr I/1466/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w zespołach urbanistycznych Księże Małe i Wielkie we Wrocławiu. W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd stwierdził, że skarga złożona została na podstawie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. - dalej u.s.g.), co też oznacza, że obowiązkiem Sądu było zbadanie czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne i czy podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Sprawa uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zaliczana jest do spraw z zakresu administracji publicznej. Stwierdzono również, że spełniony został warunek uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego.
W dalszej kolejności Sąd rozważył kwestię naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego strony skarżącej, która to wywodzi go z faktu bycia właścicielem nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...], które usytuowane są w obszarze objętym ustaleniami zaskarżonej uchwały. Dla skuteczności skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g. konieczne jest wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego już w momencie podjęcia uchwały negatywnie na sytuację skarżącego. W judykaturze przyjmuje się, że każda regulacja zawarta w planie miejscowym wprowadzająca zakaz określonego wykorzystania nieruchomości, do której przysługuje tytuł prawny w postaci prawa własności lub prowadząca w inny sposób do ograniczenia możliwości korzystania z niej, której właściciel musi się wbrew własnej woli podporządkować prowadzi do naruszenia prawa własności, chronionego konstytucyjnie oraz przez art. 140 KC (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 17/08, Lex nr 470949). W niniejszej sprawie niewątpliwie takie regulacje w odniesieniu do nieruchomości skarżącego zaskarżony plan zawiera, gdyż część należących do niego nieruchomości przeznaczona została pod ciągi piesze, drogi wewnętrzne, ulice - teren oznaczony symbolem 9 KDPR/3 - przy czym teren oznaczony tym symbolem przewidziany został na cel publiczny (§ 72 zaskarżonej uchwały). Ponadto zaskarżona uchwała ustaliła nieprzekraczalną linię zabudowy, przez co ograniczono skarżącemu możliwość zabudowy w stosunku do znacznej części działki nr [...] i [...].
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
