Wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. I FSK 609/10
Zawarty w hipotezie normy z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej zwrot "w znacznej części" jest niedookreślony i ustalenie tej przesłanki jest możliwe jedynie na tle okoliczności konkretnego przypadku. To na organie odwoławczym spoczywa w pierwszej kolejności obowiązek oceny materiału dowodowego zgromadzonego w I instancji w celu ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Art.229 Ordynacji podatkowej pozwala jedynie na przeprowadzenie postępowania dowodowego "w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie". To zaś oznacza, że postępowanie wyjaśniające, do prowadzenia którego umocowany jest organ odwoławczy może być tylko i wyłącznie "dodatkowym" w stosunku do postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. Tym samym organ odwoławczy nie może przeprowadzić tego postępowania w całym lub znacznym zakresie, a jedynie w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie. O tym zatem, czy postępowanie prowadzone przez organ odwoławczy stanowi uzupełnienie materiałów i dowodów, czy wykracza poza ten zakres decyduje właśnie znaczenie badanych dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy, oceniane na tle zebranego już materiału dowodowego.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia del. WSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 582/09 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 9 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 9 kwietnia 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia 24 lipca 2008 r. określił D. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca i od maja do grudnia 2006 r. Organ podatkowy wskazał, że podatnik w 2006 r. sprowadził z terenu Unii Europejskiej znaczną ilość pojazdów samochodowych, co do których wystąpił z wnioskami o wydanie zaświadczeń potwierdzających brak obowiązku uiszczenia podatku VAT z tytułu przewozu środków transportu na terytorium RP (wnioski VAT-24) oraz w kilku przypadkach złożył informacje o wewnątrzwspólnotowym nabyciu środka transportu (VAT-23). Organ ustalił, że podatnik nie wykazał w złożonych za poszczególne miesiące 2006 r. deklaracjach VAT-7 podatku należnego z tytułu dostawy ww. samochodów. Ponadto organ I instancji ustalił, że podatnik zawyżył kwoty podatku naliczonego do odliczenia za miesiąc sierpień 2006 r. (z tytułu zakupów opodatkowanych pozostałych) oraz za miesiąc grudzień 2006 r. (przez odliczenie podatku naliczonego z faktury dokumentującej zużycie energii elektrycznej, której termin płatności przypadał na miesiąc styczeń 2007 r.). Organ uznał za nierzetelną ewidencję zakupu i sprzedaży za miesiące od sierpnia do grudnia 2006 r., przy czym ewidencji za miesiące od stycznia do lipca 2006 r. nie przedłożono. Wobec tego, że podatnik nie dopełnił ciążącego na nim od dnia 18 lipca 2004 r. obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy fiskalnej, organ I instancji obniżył podatek naliczony zadeklarowany do odliczenia o 30%.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
