Wyrok NSA z dnia 26 października 2010 r., sygn. II OSK 1659/09
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 224/08 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla budowy kompleksu usługowo-handlowego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 224/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla budowy kompleksu usługowo-handlowego. Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach sprawy.
Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta Tomaszów Mazowiecki z dnia [...] czerwca 2008 r. o ustaleniu z wniosku [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., warunków zabudowy dla budowy kompleksu usługowo-handlowego w obrębie ulic [...] i [...] w T.M.
Kolegium wyjaśniło, iż wydana na wniosek inwestora, Spółki [...] decyzja, ustalająca warunki zabudowy opierała się na przyjęciu przez organ gminy i inwestora, że istnieje prawna dopuszczalność wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wielkopowierzchniowego obiektu handlowego na zasadzie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a studium uwarunkowań i warunków zagospodarowania gminy nie przewiduje obszarów lokowania wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, gdyż na gruncie art. 15 ust. 3 pkt 4 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przyjąć trzeba, że powstanie przedmiotowego obiektu handlowego na określonym obszarze o powierzchni powyżej 2000 m.kw. uzależnione jest i wymaga uchwalenia przez radę gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymóg taki wynika wprost z powołanych przepisów ustawy, która w art. 10 ust. 2 pkt 8, obliguje do wskazania takich obszarów w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, co z kolei skutkuje stosownie do art. 10 ust. 3 w/w ustawy przystąpieniem do opracowania miejscowego planu, a następnie wyznaczeniem na podstawie ustaleń studium granic tych terenów w miejscowym planie, stosownie do art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. O możliwości powstania takiego obiektu nie może więc przesądzać decyzja organu gminy o warunkach zabudowy. Złożenie wniosku o wydanie takiej decyzji w obecnym stanie prawnym obliguje organ do zawieszenia postępowania w tym przedmiocie i wyłącza uznaniowość organu. Ulokowanie i powstanie przedmiotowego obiektu handlowego może nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy uwzględni się jednocześnie ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Tomaszów Mazowiecki objętego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 1 sierpnia 2006 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany studium. W akcie tym widnieje natomiast przepis, iż "w granicach administracyjnych miasta nie przewiduje się lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m.kw.", zatem ulokowanie inwestycji strony w drodze administracyjnej decyzji ustalającej warunki zabudowy wbrew art. 62 ust. 2 ustawy, wbrew ustaleniom studium musi być postrzegane jako rażące naruszenie prawa obligujące do stwierdzenia nieważności omawianej decyzji. Kolegium zwróciło też uwagę, iż wydając decyzję o warunkach zabudowy organ nie przeprowadził wnikliwej analizy spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ustawy.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
