Wyrok NSA z dnia 29 października 2010 r., sygn. I FSK 1669/09
Nie można uznać, iż narusza prawo skorzystanie z możliwości określonego działania, wynikającej z innych przepisów prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA del. Mirosław Surma, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 29 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Bk 98/09 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 9 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2004 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 900 ( słownie: dziewięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 98/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 9 grudnia 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2004 r.
2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał, że organy w oparciu o zebrany materiał dowodowy stwierdziły, iż skarżący prowadząc w 2004 r. jednoosobową działalność gospodarczą zaniżył obrót oraz podatek należny z tytułu transakcji związanych ze sprzedażą samochodów.
Odnosząc się do podniesionych przez stronę zarzutów dotyczących uchybień w postępowaniu dowodowym Sąd I instancji uznał, że organy podatkowe wywiązały się z dyrektyw postępowania wynikających z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy, jak też jego prawidłowa ocena dawały organom podatkowym podstawy do stwierdzenia, iż skarżący nie wykazał w ewidencji sprzedaży i deklaracjach podatkowych obrotu w prawidłowej wysokości. Wskazując na to, że w przedmiotowej sprawie organy korzystały z materiałów, które były pozyskiwane w toku postępowania karnego skarbowego, w szczególności z protokołów zeznań świadków, Sąd I instancji stwierdził, że w świetle art. 180 § 1 i art. 181 O.p. nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w postępowaniu karnym. W konsekwencji - odmiennie niż uważa strona - korzystanie z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów O.p. Twierdzenie przeciwne jest wadliwe chociażby z punktu widzenia zasady racjonalności prawodawcy i wewnętrznej niesprzeczności prawa. Jeśli bowiem jeden przepis prawa dopuszcza możliwość określonego działania, to skorzystanie z tej możliwości nie może być jednocześnie uznane za naruszające inne normy prawne. Podkreślono, że skarżącemu umożliwiono zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się w sprawie, w szczególności złożenie wyjaśnień. Organy podatkowe mogły zatem ustalać stan faktyczny także na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu karnym skarbowym.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
