Wyrok NSA z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. II FSK 1533/07
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędziowie: NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), NSA del. Anna Maria Świderska, Protokolant Katarzyna Pawłowska, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "W." Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 1511/05 w sprawie ze skargi "W." Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 21 września 2005 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2004 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "W." Sp. z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
II FSK 1533/07
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 maja 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygnaturze akt I SA/Kr 1511/05, oddalił skargę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "W" z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 września 2005 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2004 roku. Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 czerwca 2005 roku, w którym odmówiono stwierdzenia nadpłaty 20% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub zarządu na terytorium RP. Wnioskiem z dnia 30 grudnia 2004 roku skarżąca spółka zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych, niemających siedziby lub zarządu na terytorium RP, składając jednocześnie korekty deklaracji CIT-10 za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2004 roku. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że przyczyną powstania nadpłaty było błędne zakwalifikowanie przez spółkę wypłaconego wynagrodzenia umownego, wynikającego z kontraktu zawartego pomiędzy spółką "W" a spółką "S" (dalej SOMC). Pierwotnie spółka stała na stanowisku, że wynagrodzenie stanowi płatność z tytułu należności licencyjnych, podczas gdy faktycznie płatność ta dotyczyła jedynie usług zarządzania hotelem, stanowiącym własność spółki. Z uwagi na powyższe spółka uznała, że płatności te nie podlegają przepisom art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 roku Nr 54, poz. 654 z poz. zm.), w związku z art. 11-13 umowy między Rządem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchyleniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 roku (Dz. U. z 1976 roku Nr 31, poz. 178). Organy podatkowe argumentowały, iż zakres powyższej umowy zawartej przez skarżącą spółkę a SOMC wskazuje, że świadczenie usług obejmowało czynności, które nie mieszczą się w pojęciu zarządzania. Kwotowo ponad 80% opłat za wykonywane czynności przez SOMC na rzecz spółki była uzależniona od przychodu lub wyniku. Usługi związane z zarządzaniem hotelem wymagały doświadczenia i unikalnej wiedzy specjalistycznej, która to wiedza nie jest powszechnie dostępna. Następnie organy stwierdziły, że pojęcie "należności licencyjnych" zawarte w art. 13 ust. 3 umowy między Rządem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania jest szerokie i obejmuje swym zakresem także należności, wynikające z odpłatnego dysponowania wartością "know-how". Z treści umowy zawartej przez spółkę z kontrahentem amerykańskim wynikało, w ocenie organów, że przedmiotem tej umowy jest zarówno korzystanie z know-how, jak i pomoc techniczna i usługi marketingu z zastrzeżeniem, że wypłacone przez spółkę wynagrodzenie, które określono w umowie jako "podstawowe" i "motywacyjne" stanowi główną pozycję kontraktu. Wynagrodzenie "podstawowe" i "motywacyjne" uzgodnione w zawartej umowie jest, jak uznały organy podatkowe, główną pozycją kontraktu i mieści się w definicji określonej w art. 13 ust. 3 lit. b) cytowanej powyżej umowy o uniknięciu podwójnego opodatkowania. W stosunku więc do należności wypłaconych na rzecz SOMC organy zastoswały przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
