Wyrok NSA z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. I OSK 438/06
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędziowie NSA Jan Paweł Tarno /spr./, Marek Stojanowski, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt 6 II SA 4671/03 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2004 r. 6 II SA 4671/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych bez uiszczenia naleznej opłaty. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdzono, że protokołem kontroli z dnia 4 czerwca 2003 r. poddano kontroli skarżącego, świadczącego usługę przewozu osób bez wniesienia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ostateczna decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3000 zł. Jako podstawę prawną tej decyzji wskazano przepis art. 42 ust. l, art. 87 ust. l, art. 92 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 1.4.1. załącznika do powołanej ustawy. W świetle art. 42 ust. l tej ustawy przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. W myśl art. 87 ust. l ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 15 000 zł. W dacie kontroli kara pieniężna z tytułu wykonywania przewozu bez uiszczenia opłaty po drogach krajowych wynosiła 4000 zł (lp. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym; Dz. U. Nr 115, poz. 999). W dacie podjęcia decyzji drugoinstancyjnej kara pieniężna z tytułu wykonywania przewozu bez uiszczenia opłaty wynosiła 3 000 zł (lp. 1.4.1. załącznika do cytowanej ustawy), którą nałożono na skarżącego, powołując się na przepis art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452). Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił natomiast stanowiska skarżącego, kwestionującego zasadność nałożenia kary pieniężnej, a to z uwagi na pilną potrzebę wykonania przewozu przy jednoczesnej niemożności zakupu stosownego blankietu opłaty w miejscowości, w której mieszka oraz w najbliższej okolicy.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
