Wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. I OSK 1078/06
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie NSA Stefan Kłosowski Marek Stojanowski Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2006 r. sygn. akt III SA/Łd 126/06 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami 1. oddala skargę kasacyjną; 2. przyznaje adwokatowi W. H. od Skarbu Państwa kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt) plus należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 maja 2006 r., sygn. akt III SA/Łd 126/06 WSA w Łodzi po ponownym rozpoznaniu skargi M. K. w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami postanowił o jej oddaleniu. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 1 i art. 122 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W myśl natomiast art. 122 ust. 1 pkt 5 tejże ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba niepełnosprawna posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania tramwajem, skierowana decyzją starosty na podstawie zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego zespołu orzekania o stopniu niepełnosprawności. Wskazano dalej, iż stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 czerwca 1999 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. Nr 69, poz. 772) uprawniony lekarz na podstawie wyników badań, o których mowa w § 2 wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W myśl natomiast § 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 powyższego rozporządzenia od orzeczenia lekarskiego badany lub podmiot kierujący na badanie może wnieść odwołanie wraz z uzasadnieniem w terminie 7 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego do jednostki badawczo - rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy jeżeli orzeczenie lekarskie wydał uprawniony lekarz wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Podkreślono przy tym, iż orzeczenie, o którym mowa w § 12 rozporządzenia z 30 czerwca 1999 r., nie ma cech opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 kpa. Nie wymaga więc uzasadnienia i winno być ono sporządzone według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Orzeczenie takie jest środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 76 § 2 kpa a więc stanowi dokument urzędowy podlegający ocenie organu administracji tak jak każdy inny środek dowodowy, pogląd taki wyraził NSA w wyroku z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie I OSK 420/05. Sąd I instancji podał, iż w przedmiotowej sprawie przyczyną cofnięcia M. K. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi była treść orzeczenia Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej w [...] z dnia 17 grudnia 2003 r. Orzeczenie to zostało sporządzone przez uprawnionego lekarza według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia z 30 czerwca 1999 r., po uprzednim przeprowadzeniu badań specjalistycznych i analizie zgromadzonej dokumentacji lekarskiej. Z treści tego orzeczenia wynika, iż wobec skarżącego istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi. Wiarygodność tego orzeczenia potwierdziło orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia 28 czerwca 2004 r., wydanego na skutek odwołania skarżącego. Orzeczenie z 28 czerwca 2004 r. również wskazuje, iż wobec M. K. istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Skarżący był zatem poddany dwukrotnie badaniu lekarskiemu przez dwie rożne jednostki orzecznicze. Uwiarygodnia to tezę, iż ze względu na stan zdrowia M. K. rzeczywiście nie był on zdolny do prowadzenia pojazdów. Organy administracji obu instancji w ramach swobodnej oceny dowodów oceniły treść orzeczenia z dnia 17 grudnia 2003 r. uznając ten dowód za wiarygodny. W zaskarżonej decyzji podkreślono, iż skarżący choruje na nadciśnienie tętnicze zaś w 2001 r. miał udar mózgu z niedowładem lewych kończyn. Wyjaśniono także jakie zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego stanowi dopuszczenie skarżącego do prowadzenia pojazdów przy obecnym stanie jego zdrowia. W przekonaniu sądu, ocena charakteru orzeczenia z dnia 17 grudnia 2003 r. dokonana przez organy administracji mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 kpa. Podano dalej, iż w ocenie sadu, skarżący nie obalił domniemania zgodności z rzeczywistością treści orzeczenia z 17 grudnia 2003 r. w sposób określony w art. 76 § 3 kpa. Organy administracji obu instancji naruszyły natomiast przepisy prawa procesowego a mianowicie art. 7 i 77 § 1 kpa gdyż decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowani pojazdami silnikowymi została wydana mimo, że nie zostało ostatecznie zakończone postępowanie w przedmiocie orzeczenia lekarskiego. Decyzja, o której mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. nie może być bowiem wydana aż do momentu ostatecznego wydania orzeczenia przez odwoławczą jednostkę badawczo-rozwojową. Organy administracji wydały natomiast taką decyzję, mimo że orzeczenie z dnia 17 grudnia 2003 r. nie było ostateczne. Doszło zatem do naruszenia przepisów prawa procesowego. Naruszenie takie może stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji tylko wówczas gdy mogło mieć one istotny wpływ na wynik sprawy. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. Ostateczne orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy z 28 czerwca 2004 r. potwierdziło bowiem istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia przez skarżącego pojazdów silnikowych. Skoro więc orzeczenie z 28 czerwca 2004 r. potwierdziło treść orzeczenia z 17 grudnia 2003 r. to naruszenie przepisów procesowych przez organy administracji nie miało wpływu na wynik sprawy. Wskazano, iż pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie I OSK 420/05. Ponadto Sąd Wojewódzki na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z § 18 ust. 1 pkt 1c i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) przyznał adwokatowi W. H. kwotę 292, 80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
