Wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. II FSK 1406/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Gruszczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 329/05 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 stycznia 2005 r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od J. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 2700,00 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

J. S. prowadził w 1997 r. działalność gospodarczą, polegającą na produkcji wyrobów z metalu, jako jeden z dwóch wspólników spółki cywilnej pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowe M. w B., zwanej dalej w skrócie "Spółką M.". Inspektor Kontroli Skarbowej we W. zakwestionował złożone przez J. S. zeznanie podatkowe za wspomniany rok i decyzją z dnia 26 września 2000 r. określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w innej wysokości.

Decyzję tę uchyliła Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. dnia 29 października 2001 r., określając podatek w kwocie niższej o ponad połowę, a mianowicie w kwocie 75.495, 50 zł. Niespornym jest, że w dniu 16 stycznia 2002 r. J. S. wpłacił na poczet zaległości 60.000 zł, a pozostała zaległość została rozłożona na raty.

Wyrokiem z dnia 31 maja 2004 r. (sygn. akt I SA/Wr 3959/01) Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. uchylił decyzję Izby Skarbowej, aczkolwiek większość zarzutów skarżącego uznał za bezzasadne.

W szczególności zgodził się z Izbą Skarbową, że wydatki na remont i utrzymanie samochodu ciężarowego "Volvo" nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu. Samochód "Volvo" był własnością innej spółki, która zleciła jego remont kapitalny Spółce M. Trudna sytuacja finansowa zleceniodawcy spowodowała jednak, że Spółka M., chcąc odzyskać poniesione na remont nakłady, kupiła samochód od kontrahenta, płacąc kwotę 15.000 zł, obliczoną według jego wartości przed remontem. Sąd przyjął zatem, że cena sprzedaży obejmowała nie tylko wspomnianą kwotę, ale także cenę usługi remontowej. Skoro zaś wydatki na remont były formą zapłaty za późniejsze nabycie samochodu, to nie mogły być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu. Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r., Nr 90, poz. 416 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w 1997 r.), zwanej dalej w skrócie: "u.p.d.o.f.", wydatki m. in. na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, nie stanowiły takich kosztów. Mogły być natomiast kosztami odpisy amortyzacyjne, liczone od wartości początkowej nabytego środka trwałego.