Wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. II FSK 762/05
Gdy ustawa podatkowa nie definiuje pojęcia renty jako trwałego ciężaru, podlegajacego odliczeniu od dochodu, należy przyjmować za wiążąca przy stosowaniu prawa podatkowego definicję wynikającą z prawa cywilnego. Zgodnie z art. 903 k.c., przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych świadczeń okresowych w pieniadzu lub rzeczach oznaczonych co do gatunku. Z przepisu tego wynika, że istotą umowy renty są powtarzające się świadczenia. Musza one polegać na dawaniu pewnej ilości pieniędzy lub innych rzeczy zamiennych, w określonych regularnych odstępach czasu w taki sposób by nie zaliczały się one do jednego świadczenia o z góry określonej wysokości. Natomiast dokonanie przysporzenia majatkowego na rzecz innej osoby w oparciu o umowę z góry przewidującą wartość całego przysporzenia i rozkładającą jego realizację na raty, należy uznać za mające charakter darowizny wykonanej w ratach.
Wyrokiem z dnia 25 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Beaty S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie z dnia 3 czerwca 2004 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie 63.805 zł.Podstawą wydania przez organ I instancji decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. Beacie S. w innej niż wykazana w deklaracji PIT-36 wysokości, było ustalenie, że odliczyła ona od dochodu kwoty rent w łącznej wysokości 69.700 zł z naruszeniem art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem miedzy stronami umów nie został zawiązany zobowiązaniowy stosunek renty w rozumieniu art. 903 kc.
Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji strona wniosła od niej odwołanie, w którym wnosiła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.Zarzuciła wydanie tej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego - art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez jego niezastosowanie i art. 903 i 904 kc przez błędną wykładnię tych przepisów, art. 24a Ordynacji podatkowej polegającą na nieustaleniu treści czynności prawnej zgodnie z zamiarem stron i jej celem, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej przez zawarcie w decyzji niezrozumiałych argumentów i faktów, art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art.120 Ordynacji podatkowej przez niezastosowanie przepisów art. 903 i 904 kc oraz art. 187 Ordynacji podatkowej przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Zarzuciła, iż organ I instancji pominął fakt zmiany w 2000 r. umów renty, przez co błędnie ustalono stan faktyczny sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do określenia nienależnego zobowiązania podatkowego. Nie został zbadany zamiar i cel umów, co doprowadziło do błędnego ustalenia ich treści. Zdaniem strony, warunek okresowości jest spełniony w przypadku wypłaty jednego świadczenia w roku podatkowym, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, a stanowisko to potwierdza orzecznictwo NSA np. wyrok z dnia 11 lipca 2001 r. SA/Sz 654/2000. Analizując poszczególne umowy należało wziąć pod uwagę ich zmiany, podczas gdy organ podatkowy ograniczył się do zebrania tylko niektórych dowodów i ich oceny.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
