Wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2006 r., sygn. II FSK 1198/05, II FSK 1265/05
W sprawie nie może budzić wątpliwości, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia Izby Skarbowej był przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który nie uznaje za koszty uzyskania przychodów nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Izba Skarbowa dokonując analizy m.in. w oparciu o treść art. 65 § 2 K.c. treści umów nazwanych umowami leasingu uznała, że rzeczywistym zamiarem stron tych umów nie było tylko oddanie przedmiotowych samochodów przez leasingodawcę do użycia podatnikowi, czyli realizacja umów leasingu operacyjnego, lecz w istocie doszło do sprzedaży tych samochodów (środków trwałych) na rzecz podatnika. Tymczasem WSA dokonując analizy językowej treści art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.p.d.o.f. stwierdził - w oderwaniu zupełnie od okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, że organy podatkowe dokonały oceny wydatków poniesionych przez skarżącego z tytułu umów, nazwanych umowami leasingu, pod kątem możliwości zaliczenia wynikających z nich wydatków do kosztów uzyskania przychodów. W konsekwencji zdaniem sądu pierwszej instancji organy podatkowe trafnie uznały, że zaliczenie rat leasingu do kosztów uzyskania przychodów narusza przepisy art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., którego to przepisu Izba Skarbowa w ogóle nie analizowała. Przyjęcie takiej konstatacji powoduje, że w kontekście uchwały NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 4 czerwca 2001 r. sygn. akt: FPS 14/00 (ONSA 2001, z. 4, poz. 147), że obowiązkiem sądu było zbadanie, czy przedmiotowe umowy były zgodne z kryteriami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczenia przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów (Dz. U. Nr 28, poz. 129). Bowiem tylko wtedy można byłoby stwierdzić, czy przedmiotowe umowy naruszały art. 23 ust. 1 pkt 2 czy też nie. W przypadku natomiast przyjęcia, iż w sprawie ma zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) (tak organy podatkowe) wyłącza potrzebę analizowania przedmiotowych umów kontekście treści rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
