Wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. II FSK 1109/05
1. O ile Sąd l instancji zasadniczo poprawnie wypowiedział się w przedmiocie (podnoszonego również w kasacji) przepisu § 9 rozporządzenie, o tyle nieprawidłowo ustalił treść i znaczenie unormowania wynikającego z art. 7 ust. 5 ustawy zmieniającej, co doprowadziło do wadliwej i niepełnej oceny możliwości jego zastosowania w sprawie.
2. W sprawie niniejszej nikt nie zakwestionował, że jej przedmiotem są środki trwałe oddane do używania przed dniem 1 stycznia 2001 r., to jest prawnie znaczące dla hipotezy art. 7 ust. 5 in initio.
3. Z zapisu prawnego art. 7 ust. 5 pkt 2 wynika, że do wyżej wymienionych środków trwałych podatnicy mogą stosować stawki amortyzacyjne przyjęte po dniu 31 grudnia 1999 r., co w sprawie nie może znaleźć zastosowania, jako iż podatnicy przyjęli w niej początkowo określoną stawkę amortyzacyjną przed tą datą, albo stawki amortyzacyjne z Wykazu stawek amortyzacyjnych, stanowiącego załącznik nr 1 do ustawy wymienionej w art. 1
Wyrokiem z dnia 2 marca 2005 r., o sygn. akt l SA/Sz 78/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Wioletty i Janusza J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 18 września 2003 r., którą określono skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 r. w kwocie 85707,07 zł.
W uzasadnieniu do tego wyroku w pierwszej kolejności przybliżono przebieg postępowania przed organami podatkowymi. W tych ramach wskazano, że w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ l instancji stwierdził nieprawidłowości polegające na zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów w łącznej kwocie 103446,63 zł. Wynikały one m.in. z faktu zawyżenia przez podatników wysokości odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości wprowadzonej do ewidencji środków trwałych w dniu 26 października 1999 r. W tym zakresie organ kontrolny ustalił, że początkowo skarżący przyjęli 2,5 % stawkę amortyzacji. Następnie w roku 2000 r. dokonano rozdzielenia zakupionych nieruchomości na budynki o przeznaczeniu administracyjno-handlowym, stosując do nich nadal stawkę odpisów amortyzacyjnych w wysokości 2,5 % oraz na obiekty inżynierii lądowej i wodnej, dla których przyjęto stawkę 4%. W tym samym roku skarżący rozpoczęli modernizację budynku handlowo-administracyjnego, która ukończono w dniu 31 grudnia 2000 r., ustalając jego wartość początkową na kwotę 733849,11. W kolejnym roku podatkowym przeprowadzono nową modernizację, ponownie podwyższając wartość początkową budynku oraz jednocześnie dokonano zwiększenia stawki amortyzacji do 10%.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
