Wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. II FSK 791/05
1. Stwierdzenie przez Sąd innego rodzaju naruszenia przepisów postępowania, które mogło (a nie miało) mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadnia uwzględnienie skargi strony na decyzję (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
2. Wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego wpływa bezpośrednio na obiektywizm prowadzonego postępowania dowodowego i aby dojść do prawdy obiektywnej, organy podatkowe nie mogą ograniczać - z naruszeniem zasady naczelnej z art. 187 § 1 ord. pod. - zakresu środków dowodowych. Zaniedbanie organu podatkowego polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego jest wadą postępowania, uzasadniającą uchylenie decyzji wydanej w wyniku takiego zaniedbania.
3. Nie można z założenia wykluczyć, że w sytuacji, gdy nie dochodzi u podatnika do zasadniczej zmiany funkcji adaptowanego obiektu, że niektóre z robót budowlanych mogą mieć charakter remontowy. W takiej sytuacji, prawidłowo i zgodnie z art. 187 § 1 ord. pod. przeprowadzone postępowanie dowodowe powinno ocenić charakter każdego poszczególnego wydatku. Oceny tej nie może zmienić to, że generalnie rzecz biorąc wykonanie prac adaptacyjnych wymagało pozwolenia budowlanego, spełnienia wymogów z zakresu BHP i sanitarnych, a także zgody wynajmującego na wykonanie prac adaptacyjnych.
4. Wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, często przy użyciu jakościowo lepszych i nowocześniejszych materiałów budowlanych - można uznać za remont. Za remont nie może być uznana wymiana instalacji, o ile w efekcie robót budowlanych instalacja została rozbudowana i nastąpiło zwiększenie jej wartości użytkowej. Do uznania określonych wydatków jako mających, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.d.o.f., charakter ulepszeń środka trwałego istotne znaczenie będzie miało dotychczasowe przeznaczenie tego środka.
Wyrokiem z dnia 24.01.2005 r., sygn. akt SA/Rz 1111/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Stanisławy S. na decyzję Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 9.05.2002 r., znak: IS IX/1-4117/27/02, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. Sąd podkreślił, że powołaną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Rzeszowie z dnia 18.01.2002 r., znak: 01/OZ/F/0440/DW/1/D, określającą podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie 26.068,40 zł, zaległość podatkową w kwocie 24.393,70 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 6.384,00 zł. Z ustaleń organu podatkowego pierwszej instancji wynikało, że podatniczka wynajęła od Zarządu Powiatu w G. umową z dnia 12.01.2000 r., w podziemiach budynku w G. ul. B., siedem pomieszczeń, które miała przystosować do celów gastronomicznych, a które uprzednio stanowiły stołówkę pracowniczą. W 2000 r. podatniczka wykonała w tych pomieszczeniach prace adaptacyjne o wartości łącznej 69.475,38 zł zgodnie ze sporządzonym projektem Ireny T. Projekt ten przewidywał roboty, które wykonano, a polegające na wykonaniu: oddzielnego wejścia do lokalu, zburzenia niektórych istniejących i wykonanie nowych ścianek działowych, wykonanie toalet dla klientów, wykonanie nowych posadzek z płytek ceramicznych we wszystkich pomieszczeniach, wykończenie ścian kuchni, chłodni, sanitariatów płytkami ceramicznymi, wykonanie dodatkowego oświetlenia wszystkich stanowisk pracy w kuchni i zmywalni, wykonanie nowych instalacji elektrycznych, wodno-kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania i gazowej, albowiem dotychczasowe nie nadawały się do remontu. W jednym z pomieszczeń wymagane było obniżenie posadzki o ok. 20 cm. Szczegółowy zakres wykonanych prac adaptacyjnych zawierał kosztorys powykonawczy z dnia 4.07.2001 r. sporządzony przez rzeczoznawcę budowlanego Jana B., w którym roboty zostały podzielone na roboty remontowo-budowlane o wartości 64.327 zł, roboty w zakresie instancji wodno-kanalizacyjnej o wartości 7.779,33 zł, wykonanie wejścia do suteren - na wartość 21.580,88 zł. Nie obejmował zaś nakładów na instalację c.o. w kwocie 6.262,60 zł i instalację elektryczną na kwotę 10.588,67 zł. Organ pierwszej instancji oceniając wydatki poniesione przez podatniczkę w 2000 r. stwierdził, że ich charakter związany z uruchomieniem lokalu gastronomicznego przekraczał zakres zwykłego remontu. Istotą remontu jest wykonanie prac przywracających pierwotny stan techniczny i użytkowy remontowanego lokalu niewpływający na zwiększenie jego wartości początkowej oraz będący wynikiem jego zużycia następującego w wyniku eksploatacji. Poniesione przez podatniczkę wydatki w 2000 r. nie są wydatkami - w obcych środkach trwałych przeznaczonych na adaptację lokalu - na łączną wartość 69.475,38 zł i nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, gdyż zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.o.f., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie (przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację) środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększają wartość tych środków, stanowią podstawę do naliczenia odpisów amortyzacyjnych. Organ pierwszej instancji zakwestionował także zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów darowizny na rzecz Gminy w M. na cele kultury i sportu w kwocie 6.200 zł, bowiem podlegała ona odliczeniu od dochodu (art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a u.p.d.o.f. oraz ich zaniżenie przez podwójne zaksięgowanie odsetek w kwocie 3.308.79 zł (art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.).
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
