Wyrok NSA z dnia 10 padziernika 2006 r., sygn. II FSK 1255/05
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Protokolant Tomasz Grzybowski, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Jolanty B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 91/05 w sprawie ze skargi Jolanty B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 października 2004 r. (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieujawnionych źródeł przychodu za 2001 r. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Jolanty B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 1.800 /słownie: tysiąc osiemset/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Jolanty B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 października 2004 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieujawnionych źródeł przychodu. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż oceniając materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu podatkowym należy uznać, że Jolanta B. nie wykazała w sposób przekonywujący, by poniesione przez nią i męża Mirosława B. w roku 2001 r. wydatki, zamykające się kwotę 1.212.740,20 zł miały w całości pokrycie w zgromadzonych zasobach finansowych. W szczególności zaś nie wykazała, że za źródło finansowania wydatków winny być uznane pożyczki, zaciągnięte według podatnika od członków rodziny, tj. Alicji Ż. i Artura K. Zdaniem Sądu ocena zeznań ww. świadków, dokonana przez organ nie uchybia zasadzie swobodnej oceny materiału dowodowego określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe dokonały wnikliwej i szczegółowej analizy możliwości udzielenia pożyczki o określonej wysokości przez Alicję Ż. i Artura K. Odmówienie ich zeznaniom wiarygodności znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, w szczególności gdy zeznania tych świadków zestawi się i porówna z informacją o dochodach Waldemara Ż. ze stosunku pracy, informacją Urzędu Gminy o powierzchni i przychodowości gospodarstwa rolnego, informacją o ubieganiu się przez A. Ż. o umorzenie składek na ubezpieczenie społeczne, informacją o wysokości dochodów A. K. za okres od 1993 roku. Zeznania świadków zostały poddane wszechstronnej i wnikliwej ocenie przez organ podatkowy i nie ma podstaw by tej ocenie przypisać cechę dowolności, oderwania od zebranych dowodów, czy sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania. W ocenie Sądu, to zeznania świadków dotyczące udzielenia pożyczki małżonkom B. nie zostały poparte żadnymi dowodami wskazującymi na realną możliwość zgromadzenia kwot wielokrotnie przewyższających ich dochody, z przeznaczeniem na cele wskazane w zeznaniu przed organem podatkowym. Za prawidłową należało uznać ocenę organów podatkowych, iż podana przez podatnika kwotę 1.250 zł jako roczny koszt wyżywienia czteroosobowej rodziny nie jest wiarygodna. Twierdzenie skarżących, że na niewielką wysokość tych kosztów miała wpływ pomoc uzyskiwana od rodziców nie znalazły potwierdzenia. Sąd podniósł, iż przesłuchana w charakterze świadka Cecylia B. wyjaśniła, że z uwagi na stan zdrowia uprawiają z mężem ziemie wyłącznie na własne potrzeby i nie pomagają dzieciom.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
