Wyrok NSA z dnia 10 listopada 2004 r., sygn. FSK 886/04
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski, Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "J." Spółki z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 13 maja 2003 r. sygn. akt I SA/Po 2308/01 w sprawie ze skargi "J." Spółki z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Izby Skarbowej w Z. Ośrodek Zamiejscowy w G. z dnia 4 lipca 2001 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 r. 1. Oddala skargę kasacyjną. 2. Zasądza od "J." Spółki z o.o. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Z. kwotę 5.400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 marca 2001 r. Urząd Skarbowy w G. określił "J." spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1996. Stwierdził, iż podatniczka m.in. zaniżyła przychody poprzez nieodpłatne udostępnienie udziałowcom W. M. i B. N. /w formie nieodpłatnego świadczenia/ gotówki /5.000.000 zł/ w celu wykorzystania jej w ich prywatnym przedsięwzięciu, podatniczka utraciła w tym przypadku przychód z tytułu odsetek od tej kwoty.
Decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy decyzją Izby Skarbowej w Z. Ośrodek Zamiejscowy w G. z dnia 4 lipca 2001 r. Organy podatkowe ustaliły, iż skarżąca zawarła ze wskazanymi wyżej osobami, będącymi wspólnikami spółki w dniu 7 grudnia 1996 r. umowę ustanawiającą prawo użytkowania pieniędzy /w kwocie po 2.500.000 zł każdy/ w celu wykorzystania tych pieniędzy w prywatnych przedsiębiorstwach tych osób. Umowy te w ocenie organów podatkowych nosiły wyraźne cechy nieodpłatnie udzielonej pożyczki, choć formalnie umowy pożyczki nie zawarto. Organy podatkowe stwierdziły, iż okoliczność braku umowy pożyczki nie zmienia oceny, iż pieniądze wydane udziałowcom winny znajdować się w dyspozycji spółki "J." i to ona winna czerpać pożytki z ich posiadania. Tymczasem spółka w tym samym okresie korzystała z kredytu bankowego, płacąc odsetki, zaliczane przez nią następnie do kosztów uzyskania przychodów, Zgromadzenie Wspólników podjęło zaś uchwałę o przeznaczeniu zysku na fundusz zapasowy, co spowodowało wyłączenie zysku od podziału między wspólników. Gdyby pieniądze wydane wspólnikom pozostały na rachunku bankowym podatniczki, uzyskałaby ona z tego tytułu odsetki. Oceniając zebrany materiał dowodowy organy podatkowe przyjęły przy tym za niewiarygodne /z uwagi na ich nielogiczność i brak innych dowodów potwierdzających te okoliczności/ dowody z zeznań świadka B. N., wyjaśnienia prezesa skarżącej oraz pełnomocnika spółki, iż pieniądze te zostały wydane wspólnikom w celu ich przechowania. Ustalając przychód spółki w 1996 r. organ podatkowy I instancji powiększył go zatem na podstawie art. 11 ust. 3 w zw. z art. 11 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ o kwotę odpowiadającą wysokości odsetek od nieodpłatnego świadczenia na rzecz wspólników, liczonych w wysokości równej stopom oprocentowania kredytu obrotowego udzielanego na okres 12 miesięcy w 1996 r. przez (...) Bank Kredytowy, w którym spółka posiadała rachunek bankowy.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
