Wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2004 r., sygn. FSK 351/04
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędziowie NSA Adam Bącal (spr.), Krystyna Nowak, Protokolant Teresa Świderska, po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Danuty i Jana S. wniesionej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2003r. Sygn. akt I SA/Wr 3961/01 wydanego w sprawie ze skargi Danuty i Jana S. na decyzję Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w J. z dnia 29 października 2001 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 rok 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz Danuty i Jana S. kwotę 2.207 zł (dwa tysiące dwieście siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 czerwca 1998 r. Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w J. określił małżonkom Danucie i Janowi S. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1996 r. w kwocie 149.858,70 zł, podczas gdy w zeznaniu o wysokości osiągniętych dochodów za 1996 r. wykazali oni podatek w kwocie 112.114,50 zł.
Izba Skarbowa w J. decyzją z dnia 5 października 1998 r. uchyliła decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej i określiła podatek dochodowy za 1996 r. w kwocie 145.090,50 zł, zaległość podatkową na dzień 30 czerwca 1998 r. w kwocie 32.976 zł oraz odsetki za zwłokę liczone od 1 maja 1997 r. do 30 czerwca 1998 r. w kwocie 20.067,10 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2000 r. I SA/Wr 2618/98 uchylił powyższą decyzję Izby Skarbowej. W motywach rozstrzygnięcia Sąd uznał za nie wyjaśnioną kwestię wydatków poniesionych na roboty wykończeniowe w pomieszczeniu baru budynku Stacji Paliw oraz nabycia rur dla potrzeb zamierzonej produkcji płynów, które to wydatki organy podatkowe wyłączyły z kosztów uzyskania przychodów. Natomiast Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych w zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących używania telefonu zainstalowanego pod adresem domowym podatników, zakupu translatora, wykonania sieci i instancji oprogramowania komputerowego, paliwa pobranego ze Stacji Paliw w J. na dowody Rw, a także uznał za bezpodstawną skargę w zakresie odmowy przyznania podatnikom prawa do odliczenia premii inwestycyjnej. Jednocześnie Sąd potwierdził trafność stanowiska organów podatkowych, według którego charakter środka trwałego posiada każda z odrębnych części składających się na Stację Paliw w J. Zaakceptował też pogląd organów o zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów o odpisy amortyzacyjne, wskutek niewłaściwego przyporządkowania do klasyfikacji rodzajowej budynków składowo-magazynowych w nieruchomości w S., co spowodowało zawyżenie stawki amortyzacyjnej. Zaznaczył, że stosowaną przez podatnika metodą amortyzacji była metoda degresywna, nie zaś liniowa, przy czym metodę degresywną stosowano wadliwie, bowiem podatnik nie pomniejszał wartości początkowej środków trwałych w poszczególnych latach o dokonane dotychczas odpisy amortyzacyjne, co spowodowało zawyżenie odpisów amortyzacyjnych. W uzasadnieniu wyroku zwrócono uwagę na to, iż Inspektor kontroli skarbowej nie rozważył kwestii czy przysługuje podatnikowi prawo do podwyższenia ustalonych przez inspektora stawek amortyzacyjnych 2,5%, 4% i 4% przy zastosowaniu współczynników, o których mowa w par. 7 ust. 2 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych a także aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 7 poz. 34 ze zm./ dla budynków i Stacji Paliw.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
