Wyrok NSA z dnia 26 października 2004 r., sygn. FSK 947/04
Decyzje określające zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług, będąc decyzjami o charakterze deklaratoryjnym, a nie ustalającymi wysokość zobowiązania podatkowego nie wypełniają dyspozycji art. 54 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Przepis tam zawarty stanowi bowiem, iż odsetek za zwłokę nie oblicza się jeżeli w postępowaniu zabezpieczającym organ podatkowy przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego lub przed upływem terminu płatności podatku, dokonał zajęcia środków pieniężnych, rzeczy lub praw majątkowych, a następnie po upływie terminu płatności podatku, środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży rzeczy lub praw zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Barbary K.-K. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 19 maja 2003 r., I SA/Ka 294-305/02 w sprawie ze skargi Barbary K.-K. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w Cz. z dnia 11 stycznia 2002 r. (...) w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług - oddala skargę kasacyjną.
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z dnia 19.05.2003 r., I SA/Ka 294-305/02, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach oddalił skargi Barbary K.-K. na decyzje Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w Cz. z dnia 11.01.2002 r. w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług.
Izba Skarbowa po rozpatrzeniu odwołań podatniczki utrzymała w mocy jedenaście decyzji Urzędu Skarbowego w L. z dnia 4.10.2001 r., którymi organ ten określił jej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, zaległość podatkową i odsetki za zwłokę w tym podatku. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, polegające na opodatkowaniu przez skarżącą podatkiem według stawki 22 procent jedynie kwoty prowizji z tytułu sprzedaży przedmiotów pozostawionych jako zastaw i nie odprowadzenie podatku od całej wartości takiej sprzedaży. Organ pierwszej instancji wskazał, że w przypadku gdy pożyczkobiorca zwraca pożyczone pieniądze i odbiera zastaw podstawą opodatkowania u prowadzącego lombard jest uzyskana prowizja. Jeżeli jednak zastaw nie został odebrany, a podatnik prowadzący lombard sprzedał zastawiony towar, podstawą opodatkowania jest cena sprzedaży. W takiej sytuacji podatnik powinien naliczyć podatek od towarów i usług według stawki właściwej dla towaru będącego przedmiotem sprzedaży, od wskazanej podstawy opodatkowania, czego w przedmiotowej sprawie podatniczka nie dopełniła. W swoich odwołaniach podatniczka podniosła, że przychodem z działalności lombardowej są odsetki pobrane od pożyczkobiorcy oraz różnica między kwotą uzyskaną ze sprzedaży przedmiotu stanowiącego zastaw lombardowy. Udzielenie pożyczki nie jest kosztem działalności, a spłata pożyczki nie jest przychodem. Odwołująca się podała, że przedmioty pozostawione jako zastawy lombardowe nie są własnością lombardu i nigdy na żadnym etapie postępowania własnością lombardu się nie stają. Przedmioty zastawu pozostają własnością pożyczkobiorców do czasu sprzedania ich nabywcom, przy czym lombard dokonuje tylko sprzedaży w imieniu i na rzecz pożyczkobiorcy.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
